Rollo May, Yaratma Cesareti'nde yaratıcılığı sanatçıların alanıyla sınırlamadan, insanın değişen dünyaya verdiği varoluşsal bir karşılık olarak inceler. Psikoloji, psikoterapi, felsefe ve sanat arasındaki bağlardan yararlanan May, yeni olanı ortaya koymanın güvenli bir süreç olmadığını vurgular. Yaratıcı davranış, belirsizliğe yaklaşmayı ve ortaya çıkan kaygıyla yüzleşmeyi gerektirir. Üretmek bu açıdan var olan kalıpları tekrar etmekten ayrılır ve kişinin bilinmeyenle ilişki kurmasını ister.
Varoluşçu psikolojinin kaygıya verdiği önem kitabın düşünsel omurgasını oluşturur. Değişim, kaygının tamamen ortadan kalkmasından sonra başlamaz; insanın onun içine girerek farklı bir yaratıcı düzeye ulaşmasıyla mümkün olur. Geçiş dönemlerinin çözülme ve yön kaybı duygusu taşıması, yaratıcılığı gereksiz kılmaz. Tersine, eski değerlerin yetersiz kaldığı yerde yeni yaşam biçimleri kurma zorunluluğunu belirginleştirir. Yeni olanın her yerde ortaya çıktığı bir çağda, alışılmış cevapların güveni ile dönüşüm ihtiyacı arasında seçim yapmak gerekir.
May, bilinçdışı kaynaklara güvenme ile bilinçli sorumluluğu birbirinden ayırmaz. Kişinin kendi imkânlarını kullanabilmesi, yeniliğin doğuracağı riskleri üstlenebilecek bir cesaret geliştirmesine bağlıdır. Yaratma Cesareti, ahlaki çözülme karşısında hazır reçeteler sunmak yerine, insanın kendi kaynaklarından hareketle anlamlı bir yaşam kurabilmesini destekleyen düşünsel bir zemin açar. Cesaret burada korkusuzluk değil, kaygıya rağmen yaratıcı eyleme geçebilme yetisidir. Bu tutum, değişimin sonucunu önceden bilmeden yine de ona katılmayı mümkün kılar.
