"Halk edebiyatinin durulugu bulanmaz, coskunlugu dinmez, cagiltisi eksilmez bir kudret kaynagi vardir. Bir kaynak ki, ucsuz-bucaksiz ummanlar onun bir katresi; her yani kaplayan, cosup, kopurup kabaran dalgalar bir zerresi. Bir kaynak ki ezelden cosmus, ebede akmakta. Her cagiltisindan insani bir duygu dogmakta." Yunus Emre, tasavvuf siirinin en onemli ismi. Insanin hangi dusuncesi var ki, Yunus o dusunceyi islememis olsun; insanligin hangi derdi var ki, Yunus o derdi dert edinmemis bulunsun. Tasavvuf siirinin bu ilk akla gelen ismi, ayni zamanda en cok ornek alinan ve ilham veren sairi oldu. Esrefoglu, Nizamoglu, Kaygusuz Abdal, Pir Sultan Abdal, Kul Himmet... Yunus Emre'nin izinden giden onlarca halk sairi, okuma yazma bilmeyen, donemin din ve ilim dili olan Arapca ya da edebiyat dili olan Farscaya hakim olmayan genis halk kitlesi icin, onun sevgisini, yergisini, ovgusunu, sovgusunu kendi diliyle siire uyguladi, vezne soktu, nagme haline getirdi. XIII. yuzyildan XX. yuzyila Turk tasavvuf siiri, halkin ortak dili oldu.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
