Bu sözlük, Otorite kavramından Hoşgörüye, Makyavel'den Fransız Devrimi'ne, Hobbes'dan Ütopya'ya, Çin'den İslam'A, Yahudilik'ten Reforma, Antik Roma'dan Anarşizme, Cicero'dan Yararcılığa, Hikmet-i Hükümetten Egemenliğe, Platon'dan Hegel'ei Rousseau'dan Marx'a 140 makaleden oluşan geniş bir yelpaze içinde, siyaset felsefesinin belli başlı kavram ve düşünürlerini siyasal ve düşünsel boyutlarıyla inceliyor. Siyaset Felsefesi Sözlüğü, siyaset felsefesinin siyaset ve düşün dünyalarıyla kurduğu özel ilişki nedeniyle, siyasal kavramların, düşünürlerin ve eserlerin alfabetik sunumu yerine, bunların etrafında oluşan geleneksel ve güncel tartışmalara ışık tutmayı amaçlıyor. Doğa ve Tarih, Egemenlik, Güç, Özgürlük ve Özerklik, Cemaat ve Cemaatçilik, Evrensellik ve görelilik gibi kavramların günümüz siyasal düşününde işgal ettikleri başat yeri uzun bir siyasal düşün geleneği içine yerleştirerek sunuyor. Bu sözlüğü oluşturan yazıların ışığındai bilimsel disiplinler ve ideolojiler arasındaki bazı yapay ayrımları aşmak ve insanların kendi siyasal örgütlenme ve eylemlerini anlamlandırma çabalarını tüm derinliği içinde kavramak mümkün olacaktır.
Bookspace topluluğundan 2 gönderi
STOACI SİYASETE KARIŞACAK MI? 1) “Şurası kesindir ki (Stoa) okulunun resmi sloganı, her zaman öğrencilerini kamu sorunlarına katılmaya teşvik etmek olmuştur. Ama bu slogan koşullara ve bireylere göre çok farklı konuları içerebilirdi: en sıradan toplumsal işlevlerin (evlenmek, çocuk yapmak) yerine getirilmesinden tutun da, (ülke) yönetiminde etkin olmaya, siyasal kurumlara katılmaya, geçici ya da sürekli kamusal görevlerin kabulüne kadar uzanırdı.”
STOACI AKTİF SİYASETE DAHİL OLACAK MI? “Bir çok stoacı ya da stoacılıktan etkilenen kişiler, yüksek devlet görevlisi, elçi, kraliyet öğretmeni, kral danışmanı hatta imparator olmuşlardır. Ama başka bir çoğunun da böyle şeylere ayıracak zamanı ve arzusu olmamış ya da fırsat bulamamışlar, bunun yerine örneklerle erdem ve ahlak teorisi ve pratiği dersleri vermekle yetinmişlerdir. Üstelik Stoacılığın ‘Siyasal angajman (politik duruş)’ ilkesi bazı aykırılıkları da kaldırıyordu. Bu bağlamda Seneca ilginç bir simetriye dikkat çeker. (De Otio, III, 2): Epikurosçu bilge, özel bir durum kendisini çekmedikçe kamu işlerine karışmaz, Stoacı bilge ise, özel bir durum kendisini engellemedikçe karışmak zorundadır bu işlere. Meşru biçimde yasaklayıcı olan bu koşulların tanımı oldukça zengindir: bir güç ve otorite kendisine mani olduğunda, sağlık sorunu yaşadığında ya da devlet önlenemez biçimde yozlaştığında, artık Stoacı bilge siyasetten çekilecektir.”
