Sa'd bin Ebu Vakkas, Yuce Allah tarafindan henuz dunyadayken cennetle mujdelenen on kisiden biriydi. O anlatiyor: "Uhud Harbi sirasinda Allah Resulu ile beraberdik. Peygamberimiz, o gun yayi kirilana kadar ok atti. Daha sonra oklarini bana vererek: 'Haydi at!' dedi. Verdigi oklarin arka kisminda, onlarin ucuran tuyler bulunmuyordu. Buna ragmen atmami istiyordu. Attigim butun oklar, sanki kanatliymis gibi uctuktan sonra, musriklerin vucuduna yerlesiyordu. Tam o sirada, Katâde bin Numan'in gozune bir ok saplandi. Gozu cikip yuvasindan asagi akti. Efendimiz hemen onun yanina kostu ve Katâde'nin yuvasindan cikan gozunu, mubarek elleri ile yerine koydu. Katâde'nin gozu bir anda sifa buldu, hatta obur gozunden guzel gormeye basladi." Bulutlar ve melekler, tâ kucuk yaslardan beri onu golgelemisti. Orumcek ve guvercinler, saklandigi magaranin agzinda yuva yaparak musrikleri yaniltti. En vahsî hayvanlar bile ona itaat etti, bir insan gibi konusup derdini ona doktu. Colde susuz kalan Islam ordusu, mubarek parmaklarindan akan suyu icerek hayata tutundu. Ay onun isaretiyle ikiye ayrilirken, taslar onun avucunda Rabbimizi zikretti. En agir hastalar bile yine onun eliyle sifa buldu.Cunku o 'En son' ve 'En buyuk' Peygamberdi. Bizleri de canindan fazla seviyordu. (Tanitim Bulteninden)
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
