Kalan

"Ben hep sahici olmayan biri olmustum. Kazadan once bile Robert de Niro gibi sokakta yuruyor olsam, sigarami onun gibi yaksam ve hatta ilk denemede yakmayi basarsam, yine de soyle dusunurdum: Iste ben, tipki bir film karakteri gibi bir yandan sokakta yururken bir yandan da sigara iciyorum. Anlatabildim mi? Ikinci el. Filmdeki insanlar bunu dusunmuyor. Onlar sadece islerini yapiyorlar, gercek olani, hicbir sey dusunmuyorlar. Kazadan sonra iyilesirken, hareket etmeyi ve yurumeyi ogrenirken, hareket edebilmek icin anlamaya calisirken… Butun bunlar zaten daha once de olmus oldugum seyden daha fazlasini olmama neden oldu, yaptigim seylerle arama baska bir mesafe katmani daha ekledi." Kalan'in isimsiz anlaticisinin basina gelen kazanin ne oldugunu bilmiyoruz, ama sonuclarindan haberdariz: Hafiza kaybi yasiyor, daha sonra geri kazanmayi basarabildigi hatiralarinin duzeni degisiyor ve en basit gundelik hareketleri bile yeniden ogrenmesi gerekiyor. Bir havucu tutup agzina goturebilmeyi veya yurumeyi yeniden ogreniyor ornegin. Insani eylemler uzerine uzun uzun dusunuyor boylece. Kazandigi yuklu tazminat sayesinde daha cok kendisi oldugu anlari tekrar kurmaya calisiyor. Tom McCarthy, yasarken uzerinde hic dusunme geregi duymadigimiz, akip gittiklerinin farkinda bile olmadigimiz o sahici anlarin uzerine gidiyor: Yasamdan bazi "kare"leri cekip aliyor, onlari mercek altinda buyutuyor, tekrar tekrar oynatiyor ve tum bunlardan akici bir roman cikariyor. Ingiltere'nin son yillarda cikardigi en ilginc yazarlardan Tom McCarthy'ye edebî sohretini kazandiran romani Kalan'i, Cigdem Erkal Ipek cevirdi. "Bu sersemletici derecede muthis roman, kurgusal konularin en seyrek goruleni hakkinda: Mutluluk." -Jonathan Lethem- (Tanitim Bulteninden)