Kalan

Tom McCarthy'nin Kalan romanının isimsiz anlatıcısı, geçirdiği kazadan sonra hafıza kaybı yaşar ve en basit hareketleri yeniden öğrenmek zorunda kalır. Bir havucu ağzına götürmek ya da yürümek gibi kendiliğinden yapılan eylemler artık bilinçli çözümleme gerektirir. İyileşme süreci, anlatıcının zaten kazadan önce de hissettiği yapaylık duygusunu daha görünür hâle getirir.

Anlatıcı, gündelik hayatta kendisini bir film karakterini taklit ediyormuş gibi ikinci el hisseder. Kazanın ardından hareketle düşünce arasına yeni bir mesafe katmanı eklenir; bedeninin ne yaptığını anlamadan eyleyemez. Daha sonra bazı anıları geri gelse de onların düzeni değişmiştir. Geçmişi ve benliği, kesintisiz bir bütün yerine yeniden kurulması gereken parçalar olarak belirir.

Kazadan aldığı yüksek tazminat, ona kendisini daha sahici hissettiği anları ayrıntılarıyla yeniden canlandırma imkânı verir. Mekânları, insanları ve hareketleri tekrar kurarak kaybettiği gerçeklik duygusuna yeniden ulaşmaya çalışır. Bu sıra dışı roman, gündelik eylemleri yavaşlatıp mercek altına alırken sahicilik, hafıza ve mutluluk sorularını takıntılı bir yeniden sahneleme yöntemi üzerinden yoğun biçimde araştırır.