Uygarlıkların yükselişini kesintisiz bir başarı çizgisi gibi görmeye itiraz eden İlerlemenin Kısa Tarihi, geçmişteki büyüme modellerinin kendi sınırlarına nasıl çarptığını araştırır. Ronald Wright; Sümerler, Mayalar, Mezopotamya, Roma, Mısır ve Çin gibi örnekler üzerinden teknik beceri ile uzun vadeli toplumsal dayanıklılığın aynı şey olmadığını gösterir. Bir çözüm kısa vadede refah yaratırken kaynakları tüketiyorsa ilerleme tuzağına dönüşebilir. Bu örneklerin ortak noktası, toplumların başarı işaretlerini büyütürken dayandıkları ekolojik ve ekonomik zeminin aşınmasını zamanında fark edememesidir.
Antropoloji ve arkeoloji bulgularını geniş bir tarih anlatısıyla birleştiren kitap, çöküşleri yalnız savaş ya da kötü yönetimle açıklamaz. Tarım, nüfus artışı, çevresel baskı ve ekonomik eşitsizlik arasındaki ilişkileri inceler. Geçmiş toplumların uyarıları, günümüzün fosil yakıt, tüketim ve büyüme tercihleriyle karşılaştırılır; modern uygarlığın önceki örneklerden bütünüyle farklı olduğu varsayımı sorgulanır. Karşılaştırmalar, ilerlemenin kendi maliyetini gizlediğinde neden kalıcı bir güvence sağlayamadığını somutlaştırır.
Wright'ın temel tezi karamsarlık üretmekten çok ilerlemenin ölçüsünü değiştirmeyi önerir. Daha fazla üretim ve daha karmaşık teknoloji, gelecek kuşakların yaşam koşullarını daraltıyorsa başarı sayılmamalıdır. Ortaya çıkan kısa fakat kapsamlı düşünce kitabı, dünya tarihini çevre ve kaynak kullanımı açısından okumak ve bugünkü kararların uzun vadeli bedelini tartışmak isteyenlere yönelir.
Bookspace topluluğundan 5 gönderi
Uzun zaman önce. . . Hiç kimse tarlaları sabanla deşmezdi Toprağı sınırlara bölmezdi hiç kimse Ve suları kürekle yarmazdı Kıyı dünyanın sonuydu. Ah doğuştan zeki insan, buluşlarının kurbanı Öyle korkunç ki yaratıcılığın, Ne işe yarar şehirleri çevreleyen şu yüksek duvarlar ve niye savaşmak için silahlar?
Terörizmi durdurmanın yolu belirtilerle değil sebeplerle uğraşmaktır. Şiddeti doğuran şey adaletsizlik, yoksulluk, eşitsizlik ve karşı şiddettir. İnsanlık bu dersi, yirminci yüzyılın ilk yarısında, 80 milyon insanın kaybıyla acı biçimde öğrenmişti. Kuşkusuz tok bir karın ve adil bir düzen bir fanatiği durdurmak için yeterli olmayacaktır, ancak yeni fanatiklerin oluşmasını büyük oranda engeller
Vatanseverlik hiç kuşkusuz “bir alçağın son sığınağı” olabilir , ama aynı zamanda bir tiranın da ilk evidir. Yabancılardan korkan insanlar etkilenmeye açıktır. Toplumun koruyucuları olduğunu öne sürülen savaşçı sınıf genellikle sahtekârların koruyucusu haline gelir. Savaş yada kriz dönemlerinde bir azınlık güvenlik vaadiyle rahatça iktidarı çoğunluğun elinden alabilir. Düşman ne kadar ele geçmez olursa, rıza da o kadar kolay alınır. Engizisyon Şeytanla kazançlı bir alışveriş yapmıştır. Kapitalizm ile komünizmin yirminci yüzyıldaki mücadeles ieski din savaşlarını aratmayacak niteliktedir. O ya da bu sistemi savunmak adına dünyayı havaya uçurma riskine girmeye gerçekten değermiydi?
Tarımda nitelik niceliğe kurban edilmiştir: Daha çok besinle daha çok insan doğmuştur, ama bu besinlerin daha besleyici olduğu ve insanların daha iyi yaşadığı anlamına gelmez. İnsanoğlu geniş bir yabanıl gıda deposunu, bir avuç nişastalı besin uğruna -buğday, arpa, pirinç, patates, mısır- heb aetmiştir. Biz bitkileri ehlileştirdikçe onlarda bizi ehlileştirmiştir. Biz olmazsak ölürler, ama onlar olmazsa bizde ölürüz. İnsanlığın çoğu tarih boyunca açlık sınırında yaşamıştır; bugünde aynı durum devam etmektedir
Eğer bir kamp ateşinde yanan o geç dönem Paleolitik çocuğu kurtarılıp aramıza katılsaydı, astrofzik yada bilgisayar alanında bir diploma alma şansına sahip olabilirdi.Bir bilgisaya ranalojisi kullanırsak, bizler şu anda,en son ellibin yıl önce güncellenmiş donanımlarımızda, yirmi birinci yüzyılda üretilmiş yazılımlar kullanmaktayız.
“Eğer bir kamp ateşinde yanan o geç dönem Paleolitik çocuğu kurtarılıp aramıza katılsaydı, astrofzik yada bilgisayar alanında bir diploma alma şansına sahip olabilirdi.Bir bilgisaya ranalojisi kullanırsak, bizler şu…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
