Hasretim Sansürlüdür

İlyas Salman, Hasretim Sansürlüdür adlı şiir kitabında kişisel özlemi toplumsal itirazla yan yana getirir. Kitabın daha başındaki “Neden yazıyorsun?” ve “Bunlar şiir mi?” soruları, metnin kendi şiir anlayışını da sorguladığını gösterir. Salman hazır bir poetika kurmaktan çok, yaşadığı dünyanın sertliğine doğrudan ve konuşur gibi karşılık veren bir ses geliştirir.

Şiirlerde hasret yalnız uzak kalınan kişilere yönelen duygusal bir tema değildir; kaybedilen adalet, dayanışma ve insanlık duygusuyla da ilişkilidir. Gündelik söyleyiş, halk kültürünün çağrışımları ve siyasal tavır aynı dil içinde buluşur. Keskin cümlelerin yanında kırılgan, yaslı ve zaman zaman alaycı bir ton da belirir. Böylece sahnedeki ve sinemadaki Salman imgesi, şiirde daha içe dönük fakat yine açık sözlü bir anlatıcıya dönüşür.

Hasretim Sansürlüdür, biçimsel kapalılıktan çok sözün doğrudan etkisine yaslanan bir toplamdır. Okur, şairin kişisel belleği ile kamusal vicdan arasındaki geçişleri izler; kitabın ağırlığı da süslü bir söylemden değil, duygu ile politik itirazı sansürlemeden aynı sayfada tutabilmesinden doğar. Kişisel ve toplumsal tanıklık burada birbirini güçlendirir.