Paperback. 13,50 / 21,00 cm. In Turkish. 139 p. Yürüdüm Bizim Avnilere. Baktim hava umdugumdan daha güzel. Günes bütün sicakligiyla gülücükler saçarak camlara vuruyor. Vardim, çaldim zili. Açilmadi. Yeniden çaldim, biraz gecikmeyle de olsa yukaridan pencere açildi ve bir ses: "Evde kimse yok." Baktim Özdemir Amca. Özdemir Amca bizim Avni Bey'in babasi. Sesi tanidim. "Benim Özdemir amca. Avni'nin arkadasi Nuri." Basini camdan uzatti: "Ha sen misin Nuri Bey, Avniler evde yok da onun için öyle söyledim." Anladim ki adamcagiz yalniz. O ikinci kattan bakiyor, ben de asagida apartman kapisinin önündeyim. Basimi yukari kaldirdim konusuyoruz: "Sen varsin ya Özdemir Amca, daha kim olsun." Bos ver, der gibi elini salladiktan sonra cevap verdi: "Benim için kimse gelmez de..." "Olur mu öyle sey, ben asil senin için geldim. Bos ver sen onlari, hadi kapiyi aç da geleyim, azicik laflariz." Nasil istersen der gibi bir sey mirildandi ve az sonra dügmeye basti ve kapi açildi. Merdivenleri çiktim, Özdemir Amca kapida bekliyor. "Iyi günler Özdemir Amca." "Iyi günler Nuri Bey, gel buyur. Avni olmayinca kimse içeri girmez de onun için öyle söyledim, kusura bakma."
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
