Arzu.55.61@kitapsayfam55· 5ay🇹🇷
Eğer düşüncede öldürdüklerimiz hakikaten yok olsalardı, yeryüzünde kimse kalmazdı. İçimizde çekingen bir cellat, hayata geçmemiş bir katil taşırız.
13
Tarih, inanç ve insanın kendine kurduğu dayanakları kuşkuyla ele alan Emile M. Cioran'ın Çürümenin Kitabı, kısa denemeler ve aforizmatik parçalar halinde ilerler. Cioran sistemli bir felsefe kurmak yerine kesinlik arzusunu, fanatizmi, başarısızlığı ve umutsuzluğu farklı açılardan sınar. Bir düşünceyi sonuçlandırdığı anda onun karşıtını da çağıran ses, okuru sabit bir öğretinin güveninden uzak tutar. Başlıktaki çürüme biyolojik bir süreçten çok ideallerin, tarihsel vaatlerin ve benlik yanılsamalarının aşınmasını işaret eder.
Metinlerin yoğunluğu, karamsarlığı düz bir yakınmaya dönüştürmeyen ironi ve biçimsel keskinlikten gelir. Cioran din, siyaset ve kültürün mutlaklık iddialarını sorgularken kendi hükümlerini de son söz gibi sunmaz; her parça düşüncenin kendine yönelttiği bir itiraz taşır. Bu nedenle koleksiyon, başlangıçtan sona gelişen bir tezden çok temaları yankılarla derinleştirir. Çürümenin Kitabı'nın felsefi etkisi çözüm önermekten değil, teselli ihtiyacının hangi yanılsamaları ürettiğini gösteren huzursuz açıklığından ve dilin yıkıcı mizahından doğar. Parçaların birbirini düzeltmesi, karamsarlığı kapalı bir dogma olmaktan çıkarıp sürekli kendi dayanaklarını aşındıran bir düşünme biçimine çevirir.
Bookspace topluluğundan 8 gönderi
Eğer düşüncede öldürdüklerimiz hakikaten yok olsalardı, yeryüzünde kimse kalmazdı. İçimizde çekingen bir cellat, hayata geçmemiş bir katil taşırız.
Nerede tükettin ömrünü? Bir hareketin hatırası, bir tutkunun işareti, bir maceranın parıltısı, güzel ve firari bir cinnet - geçmişinde bunların hiçbiri yok; hiçbir sayıklama senin ismini taşımıyor, seni hiçbir zaaf onurlandırmıyor. İz bırakmadan kayıp gittin; senin rüyan neydi peki? Kökeninde aldatıcı ve yıkıma mahkum olmayan hiçbir "yeni" hayat görmedim şimdiye kadar. Her insanın zaman içinde ilerleyip bunaltılı bir geviş getirmeyle kendini tecrit ettiğini, yenilenme niyetine de ümitlerinin beklenmedik yüz buruşturmasıyla karşılaşıp kendi içine düştüğünü gördüm...
Zira insan, ancak tanrıların öldüğü aralıkta özgürdür -ve kısırdır-; ve ancak tanrıların - tiranların- artıp çoğaldığı aralıkta köledir -ve yaratıcıdır-.
🧡 “Vaktiyle bir “benliğim” vardı; artık sadece bir nesneyim… Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum; dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler.”
Bir inanç için acı çekmiş olandan daha tehlikeli varlık yoktur: En büyük zalimler, başı kesilmemiş mazlumlar arasından çıkar. Acı, güç iştahını azaltmak şöyle dursun, onu azdırır.
gerçek yalnızlar, insanlar tarafından terk edilmiş değil insanlar arasında acı çekendir; KENDİ ÇÖLÜNÜ PEŞİ SIRA PANAYIRLARA SÜRÜKLEYEN
Yalnızlığın bütün uyuşturucularını tıka basa alıyorum; dünyanın uyuşturucuları bana benliğimi unutturamayacak kadar hafiftiler.
Geceler boyunca hangi kabuslarla haşır neşir olduk ki güneşe düşman olarak kalkıyoruz?
“O zaman şiire doğru dönmemek elde mi? Onun da, tıpkı hayat gibi, hiçbir şey kanıtlamama mazereti var.”
“Yeisle birleşeceğim ruhuma karşı, Ve düşmanı olacağım kendimin. - III. RICHARD”
“Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz, kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhir ederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyızdır; her birimiz sırları, en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtınırız.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
