A short history of decay

Uygarlık, acıyı organize etmenin bir yoludur. Her ilerleme, acıyı daha sistemli hale getirir.

Nerede olursak olalım, her yerde yabancıyız. Ait olduğumuz bir yer yok, çünkü hiçbir şeyin parçası değiliz. Kendimizin bile.

Geceler boyunca hangi kabuslarla haşır neşir olduk ki güneşe düşman olarak kalkıyoruz?

Her geceden sonra daha boşuz: gizemlerimiz ve kederlerimiz rüyalarımıza sızmış. Böylece uykunun emeği sadece düşüncemizin gücünü değil, sırlarımızın gücünü bile azaltır.

Kaos öğrendiğin her şeyi reddetmektir, Kaos kendin olmaktır.

En büyük zalimler kafası kesilmemiş mazlumlar arasından çıkar.

Kendimi hayatta da ölümde de beceriksiz buluyorum, kendimden nefret ediyorum ve bu nefrette başka bir hayat, başka bir ölüm hayal ediyorum. Ve hiç olmamış bir bilge olmaya çalıştığım için, deliler arasında bir deliyim sadece...

Hiççilik kavramı emekçi insanlığın özelliği değildir: çalışanların tozlarını tartacak ne zamanları ne de eğilimleri vardır; kaderin zorluklarına ya da aptallığına boyun eğerler; umut ederler: umut bir kölenin erdemidir.