Yüklük

Yüklük'te acı ile ironi birbirini etkisizleştirmez; aynı toplumsal yaraya iki ayrı yönden yaklaşır. Ahmet Büke'nin yalın öykü dili, ülkenin tükenmeyen çelişkilerinden beslenirken okuru hem sarsan hem beklenmedik anda gülümseten bir ritim kurar.

Söz hakkı tek bir anlatıcıya ait değildir. Yoksulun, ötekinin, zalimin ve hâlâ umut edenin dili aynı kitapta yan yana gelir. Bu çoğulluk, toplumsal meseleleri soyut bir teşhise dönüştürmek yerine onların farklı insanlar üzerindeki basıncını duyurur. Seslerin birbirini bastırmaması, koleksiyona tartışmacı ve çok katmanlı bir yapı kazandırır.

Büke, kangrene dönüşmüş sorunları ele alırken sevdiği sanatçılara ve kendi edebiyat yolculuğunun köşe taşlarına da işaret eder. Göndermeler bir gösteriş alanı değil, anlatının hangi geleneklerle konuştuğunu belirleyen izlerdir.

Kitabın tanıtımındaki masalsı ses, yazmanın küçümsenmesine karşı sabrı ve vazgeçmemeyi öğütler; fakat kesin bir ödül sözü vermez. Bu belirsizlik Yüklük'ün umut anlayışına da uyar: Direnmek kolay bir kurtuluş sağlamasa bile insanı zalimin diline teslim olmaktan korur. Öyküler, Türkiye'nin gündelik sertliğini tek renge boyamadan acıyı, mizahı, öfkeyi ve küçük direnç biçimlerini aynı anlatı yükünde taşır.