Ali Emre, Kıyamet Mevsimleri ile başlayan; zaman zaman bireysel, toplumcu ama her zaman insansal olan şiir ırmağı kaynağını hiç kurutmaz, suyunu daha da çoğaltarak, yatağını genişleterek akar. Mutlu ölüm yoktur o yüzden gövdeyi sağır eden bir kin varsa Geyiklerden, yılışık konçertolardan, borsalardan kaçıp Ekmeği tuzla tartmaya alışmışsa insan Birikmişse kırbasında sözün öfkesi Gidip o mübarek kana dokunmak ister O çocuklara, o babalara bakmak ister Tanrının avlularından. Bir rövanş bekler, yeni bir raunt, bir yekinme daha Puştluğun ümüğüne basmak ister Yezitliğin kuyruğuna.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
