Yaşlılık

Trieste'nin edebiyat çevresinde kendine olduğundan daha etkin bir yer yakıştıran Emilio Brentani'yi izleyen Italo Svevo'nun Yaşlılık romanı, yaşanmamış hayat duygusunu bir aşk ilişkisinin içine yerleştirir. Emilio, genç ve bağımsız Angiolina'yla bağını hafif bir macera olarak tutabileceğini sanır; kıskançlık, hayal kurma ve denetleme isteği bu hesabı kısa sürede bozar. Kız kardeşi Amalia'nın sessiz bağlılığı ve ressam Stefano Balli'nin rahat özgüveni, Emilio'nun kendi zayıflığını başkalarının davranışlarında görmemek için kurduğu anlatıları daha da belirginleştirir.

Svevo'nun ironisi, karakterini dışarıdan mahkûm etmek yerine onun düşünceleriyle gerçeklik arasındaki mesafeyi sürekli açar. Emilio deneyimlemekten çok yorumlar, karar vermekten çok gelecekteki üstün hâlini tasarlar; bu zihinsel erteleme, başlıktaki yaşlılığı biyolojik bir dönemden önce ruhsal bir duruma dönüştürür. Angiolina'nın Emilio'nun idealine uymaması kadın karakterin eksikliği olarak değil, onun başkasını kendi kurgusuna hapsetme çabasının sonucu olarak belirir. Trieste'nin modernleşen şehir hayatı, sanat hevesi ve küçük burjuva saygınlığı bu kişisel yanılgıya toplumsal bir zemin sağlar. Romanın keskinliği, büyük bir felaketten çok insanın yaşamla arasına koyduğu mazeretlerin birikimini göstermesinde yatar.