Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz

Aziz Nesin, Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz’ı önce bir radyo oyunu olarak kaleme alır. Yapıtın gördüğü ilgi onu sahne oyununa, film ve televizyon senaryolarına, ardından çizgi romana taşır. Okur ve izleyicilerin ısrarlı ilgisi sonunda anlatının roman biçimini kazanmasını sağlar. Aynı karakterin farklı mecralarda yeniden kurulması, eserin gündelik hayatta tanınan güçlü bir çelişkiye dayandığını gösterir.

Yaşar Yaşamaz’ın ünü, başına gelenlerin okura yabancı olmamasından beslenir. Karakter kendi yaygınlığını, herkesin içinde biraz Don Kişotluk bulunduğu gibi biraz da “Yaşar Yaşamazlık” bulunmasıyla açıklar. Böylece tek bir kişinin yaşadıkları, insanların kurumlar ve hayat karşısında hissettiği ortak güçsüzlüğün mizahi ifadesine dönüşür.

Romanın biçimsel geçmişi, anlatının sözlü performanstan yazılı metne geçerken taşıdığı canlılığı da açıklar. Radyo ve tiyatronun diyalog gücü, çizgi anlatının doğrudanlığı ve romanın ayrıntı imkânı aynı kahramanda buluşur. Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz, farklı uyarlamalarla büyüyen toplumsal bir taşlama olarak, okurun kendi deneyimini kahramanın çıkmazlarında tanımasına dayanır. Kalıcılığı, konusunun yanı sıra bu ortaklığı mizahla görünür hale getiren anlatımından gelir.