Yalnizim Cünkü Sen Varsin

Kahraman Tazeoğlu’nun Yalnızım Çünkü Sen Varsın adlı kitabı, insanın kendi yaşadıkları kadar başka hayatların dokunuşlarıyla da şekillendiği fikrinden hareket eder. Merkezdeki Efil, kimliğinin öncesini ve sonrasını anlamaya çalışırken çevresindeki kırılmış ruhların hikâyelerine yaklaşır. Onun rehberliği, başkalarının acısına uzaktan bakmak yerine o acıda kendinden bir parça görebilmeyi gerektirir.

Metin, yalnızlığı tek bir bedene ya da yalnızca âşık olunan kişiye bağlayan alışılmış düşünceyi sorgular. İnsanların kayıpları, bunalımları ve görünmeyen yaraları farklı görünse de acının benzerliği onları birbirine yaklaştırır. Efil’in karşılaştığı hayatlar, bireysel sıkıntının çoğu zaman paylaşılan bir insanlık hâli olduğunu gösterir. Yakınlık, her sorunu çözmekten çok bir başkasının varlığını gerçekten fark edebilmekle kurulur.

Son bölüm aşkın sınırlarını aşarak empati, ruhsal kırılma ve kendini tanıma yönüne ilerler. Şiirsel dil, kaybolma ve tamamlanma duygularını iç içe geçirir; insanın bir başkasına dokunurken kendi eksik yanlarıyla da karşılaşabileceğini düşündürür. Kalabalıkların değil, acılar arasındaki görünmez bağın yalnızlığı hafifletebileceğini anlatan duygusal ve içe dönük bir okuma ortaya çıkar.