Vatandaş Abuzer Roman

Yücel Sarpdere, Vatandaş Abuzer'de 12 Eylül döneminin baskıcı düzenini mizahın ve siyasal hicvin imkânlarıyla ele alır. Polis merkezleri, tutukevleri, işkenceci şefler ve üstlerine yaranmaya çalışan komutanlar, korku üretmek isteyen bir devlet mekanizmasının parçalarıdır. Buna karşılık Abuzer; saf, açık sözlü, konuşkan ve gündelik aklı güçlü bir kahraman olarak bu dünyanın içine girer. Onun resmî dili yanlış anlayan ya da kendi mantığıyla tersyüz eden tavrı, otoritenin görkemli görüntüsü altındaki tutarsızlığı açığa çıkarır.

Roman, zulmü görünmez kılmadan zalimlerin zavallı ve gülünç yanlarını öne çıkarır. Abuzer'in çağdaş bir Bektaşi nüktedanlığını andıran yaklaşımı, çaresizliğe teslim olmak yerine baskıyla alay etmenin yolunu bulur. Tutukluların “normal” ve “anormal” diye ayrıldığı absürt konuşmalar, dönemin hukuk ve insan anlayışındaki bozulmayı somutlaştırır. Sarpdere'nin mizahı güldürmenin ötesinde, korkunun toplumsal destekten yoksun iktidarı nasıl büyüttüğünü sorgulamak için çalışır. Vatandaş Abuzer, karanlık bir dönemin kurumlarını ve zihniyetini sıradan bir insanın dirençli sesiyle karşı karşıya getirir; kaba güce karşı sözün, alayın ve sağduyunun taşıdığı özgürleştirici imkânı araştırır.