Türkler Viyana Kapilarinda Viyana Dönüsü

Sen sus be herif, dedi; burada yalniz ben konusuyorum. Ve Hunkira yuzunu cevirdi: Su agayi, bu agayi, su veziri, bu veziri keserken Budin gibi bir kale elden cikarken, babam gibi yigitler Cigerdelen'de cayir cayir yanarken, sarayinda sucsuz kadinlar denize atilirken olumu dusunmuyordun. Simdi tahtsiz kalinca mi yuregi ne olum acisi coktu? Kirk yildir padisahlik ediyorsun, hili mi erce davranmayi ogrenmedin? Yazik sana Avci Mehmet, yazik. Kotu bir can icin bu kadar korku cekilmez. Ben Deli Muradin, anam Gulbeyaz'in, babam Kara Mehmet'in ocunu iste aldim, seni devirdim. Budin'de yari ac sehit olanlar, bu yaptigim isi sinlerinde sezerlerse sevineceklerdir. Haydi, pabuclarini giy kendi ayaginla zindanina gir. Orada aglaya aglaya belki yureginin karasini biraz giderirsin, omrun tukenince yerin altina temizce girersin. Simdi olursen ahirette de halin yaman olur. Cunku sucun buyuktur, icinin karasi koyudur.Biraz sonra, o, yeni Hunkirla kardesi Ahmed'in kirk yildan beri hapsedildikleri odaya kapatilmis bulunuyordu. Iki oglu da yanina konulmustu, babalarina arkadas yapilmisti.Kucuk Kara Mehmet, butun bir yurdu yillarca inim inim inleten Hunkirin diri diri mezara koyuldugunu gozuyle gor dukten sonra icinde bir sizi duydu: Bre Avci. Mehmet, dedi, sen ettigini buldun amma, bu cocuklara yazik oldu, cunku onlar sucsuz ceza cekiyorlar, fa kat vebali, senin yerine gecen adamin boynuna. Emri veren odur. Haydi Tanri yardimcin olsun, Insallah cabuk olursun, kivranmaktan kurtulursun.Bu son soz, eski padisaha yeni endiseler asiladigindan cirpinip yalvarmaya, hayatinin korunmasi icin genc Sipahiden yardim dilenmeye koyulmustu. Kara Mehmet, erkege yakistiramadigi sizlanislara sirtini cevirip ayrilirken mahpus, inledi: -Aslan oglum, biraz dur, sana bir armagan vereyim. Belki onu gordukce beni hatirlarsin, bana olum sunulmasina riza vermezsin.Hem bu sozleri soyluyor, hem parmagindan cikardigi, bir yuzugu genc Sipahiye uzatiyordu. Kucuk Kara Mehmet, bir bakista kendine armagan edilen yuzugu