Türk Evi

Cengiz Bektaş, Türk Evi'nde belirli bir yapı kalıbını tanımlamak yerine geniş bir coğrafyada gelişen yaşama kültürünü araştırır. Balkanlar, Adalar ve Anadolu boyunca yaptığı inceleme gezilerinde evleri fotoğraflar, çizer ve çoğunu ölçer. Bu saha çalışması, konutun dış görünüşünü gündelik hayatın ihtiyaçlarına verdiği cevaplarla birlikte anlamayı amaçlar.

Kitap; temel ilkelerden kullanılan malzemelere, plan tiplerinden mekânsal esnekliğe, biçemden tarihsel dönemlere kadar uzanan çok katmanlı bir bakış sunar. Saraybosna'dan Erzurum'a farklı yerel renkler taşıyan evlerin benzer yaşama ilkeleri çevresinde kurulabildiğini gösterir. Coğrafya ve malzeme değişse de ortak kültürel alışkanlıklar plan ve kullanım düzeninde izlenebilir.

Türk Evi, “Türk” veya “Osmanlı evi” adlandırmasını tek bir ulusal biçime indirgemez. Bektaş, bu yapıların üretildikleri coğrafyanın mirası olduğunu ve bugün farklı ülkelerde farklı adlarla sahiplenilebileceğini vurgular. Ortak Osmanlı yaşama kültürü ile yerel çevrenin etkisini birlikte düşünür. Ayrıntılı gözlemler ve karşılaştırmalarla ilerleyen eser, mimarlık okuruna evin nasıl biçimlendiğini anlatırken kültürel mirasın yaşayan kullanıcılar tarafından yeniden yorumlandığını da gösteren kapsamlı bir incelemedir.