Clara Dupont-Monod’nun Taslarin Anlattigi romanı, Fransa’nın ücra bir köyünde sakin bir hayat süren ailenin yeni bir bebeğin doğumuyla değişmesini anlatır. Anne ve baba, çocuklarının görmeyeceğini, yürümeyeceğini, gelişiminin çok sınırlı kalacağını ve yaşamının kısa olabileceğini öğrendiklerinde bildikleri aile düzeni sarsılır. Bebeğin ihtiyaçları, evdeki herkes için farklı bir duygusal sınava dönüşür.
Ağabey küçük kardeşini güçlü bir sevgiyle sahiplenir ve hayatını onun çevresinde kurar. Kız kardeş ise ailenin bütün dikkatini değiştiren bu varlığa karşı giderek büyüyen öfke duyar. Aynı çocuk, iki kardeşte şefkat ile reddedişin birbirine zıt biçimlerini ortaya çıkarır. Zaman geçtikçe yorgunluk, suçluluk ve bağlılık aile içindeki ilişkileri yeniden şekillendirir.
Evin duvarlarındaki ve avlusundaki taşlar, yaşananların sessiz anlatıcılarıdır. İnsan ömründen uzun süren varlıklarıyla doğumlara, kayıplara ve ailenin yeniden yakınlaşma çabasına tanıklık ederler. Taslarin Anlattigi, engellilik deneyimini romantikleştirmeden bakım, kardeşlik ve yas üzerine düşünür. Sakin ve şiirsel dili, büyük duyguları sömürmeden aktarırken hayatın kırılganlığı ile devam etme gücünü aynı aile portresinde buluşturur. Taşların bakışı, aile hikâyesine zamansız bir mesafe kazandırır.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
“Rüzgâr bir kaplan gibi hırçınlaştığında, fırtına yaklaşırken dağ kötücül bir keyifle titrediğinde kız kendisini huzurlu hissediyordu. Başını kurşun rengi gökyüzüne kaldırıyor, çimenlerin üzerinde dolaşan gerilimi içine çekiyordu. Nehir de zevkten gürüldüyor gibi geliyordu ona. Kız gök gürültüsünü ve yağmuru bekliyordu. Çünkü nihayet anlaşıldığını düşünüyordu.”
“Sevginin bir amaca benzetildiği dünya nasıl da gükünçtü ve aksine, sevginin diğerinin gözlerinin içinde boğulmak olduğunu anlamamak ne yazıktı, o gözler kör bile olsalar.”
“Tespih böceğine özel bir ilgisi vardı, zira bunlar korktuklarında top şeklini alıyorlardı. Bu reflekse bayılıyordu, bunu dahice buluyordu: korku anında kendi üzerine kapanmak. Aslında diye düşünüyordu, insanlar bu…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
