Süt ve Bal, aşkın açtığı yaralardan kayıp, travma, sömürü, kadınlık ve iyileşmeye uzanan şiirleri dört bölümlü bir yapı içinde toplar. Rupi Kaur, acıyı tek bir döneme kapatmak yerine incinme, sevme, ayrılma ve yeniden ayağa kalkma aşamaları arasında hareket eder. Bölümler, duygusal bir yolculuğun birbirinden ayrılan fakat birbirini tamamlayan durakları gibi okunur.
Kaur'un kısa dizeleri gündelik ve doğrudan bir dil kullanır. Şiirlerde beden, yakınlık, özdeğer ve yıkıcı ilişkilerin bıraktığı izler öne çıkar; yazarın kendi çizimleri de bu yalın biçime eşlik eder. Metinler uzun açıklamalardan kaçınarak tek bir duyguya, görüntüye ya da fark ediş anına yoğunlaşır. Bu tercih, şiirleri hızlı okunur hâle getirirken her parçanın okurda kişisel bir çağrışım uyandırmasına alan bırakır.
Kitabın merkezindeki hareket, acıyı inkâr etmekten çok onun içinden bir iyileşme imkânı bulmaktır. Kadın deneyimine odaklanan parçalar, kişinin kendi sesi ve bedeni üzerinde yeniden söz sahibi olmasını önemser. Süt ve Bal, geleneksel ölçü ve uzun biçimler arayanlardan çok çağdaş, görsel ve itirafçı şiire yakın duran okurlara seslenir. Koleksiyonun people-first değeri, kırılganlığı zayıflık olarak değil, dönüşümün başlangıç noktası olarak ele almasında yatar.
Bookspace topluluğundan 8 gönderi
onların kalpleri de seninki gibi sanıyorsun herkes o kadar yumuşak o kadar şefkat dolu olamaz oysa oldukları gibi görmüyorsun insanları olabilecekleri gibi görüyorsun kendinden veriyor,veriyorsun onlar herşeyini çekip alıncaya ve için bomboş kalıncaya dek
“af dilemek istiyorum zekâsından ya da cesaretinden önce güzelliğinden dem vurduğum tüm kadnlardan özür dilerim doğuştan gelen basit bir özelliğin insanın ruhu dağlara çakıldığında gurur duyacağı en matah şeymi gibi konuştuğum için bundan böyle sadece dirayetlisin diyeceğim yahut olağanüstüsün güzel olmadığından değil çok daha fazlası olduğundan”
“sana bencil insanları anlatacağım. Sana acı vereceklerini bile bile tadına bakmak için hayatına girerler, kaçırmak istemeyecekleri bir şeysindir çünkü. Öyle parlaktır ki ışığın, dokunmadan geçmek yazık olur. baktıklarında tüm vaat ettiklerine. tenini, saçlarını, sırlarını aldıklarında. Ayırdına vardıklarında ne kadar sahici olduğunun. ne yaman bir fırtına olduğunun; dank eder kafalarına. İşte o zaman korkaklık başlar. O zaman olduğunu sandığın insanın yerini alır zavallı gerçek hali. o zaman bütün cesaretleri uçar gider ve benden daha iyilerini bulursun deyip giderler. “
“Seni istemeleri için uğraşmamalısın seni kendileri istemeliler “
düşecek kadar zayıf doğduysan kalkacak gücünde vardır doğuştan
"Tazecik bir güldü o Koparıp ellerine aldılar Saklamaya hiç niyeti olmayanlar "
“Bugüne dek hissettiğim en güzel şeydin sen. Ve hayatım boyunca öyle kalacağına inanmıştım. Bunun ne kadar sınırlayıcı bir duygu olduğunu biliyor musun? Bu genç yaşımda, hayatım boyunca tanıdığım en neşe veren insanı yaşadığımı sanmak. Hayatımın geri kalanını sadece bununla yetinerek nasıl geçireceğim? Balın en ham halini tattığımı ve diğer her şeyin rafine ve yapay olduğunu düşünmek.. Bundan öteye yol olmadığını.. Önümde uzanan tüm yıllar toplansa da senin verdiğin tadı veremeyeceğini..”
ne kadar uğraşsam da aklım ermiyor nasıl verir insan tüm ruhunu kanını canını bir başkasına hiç karşılık beklemeden belki de önce anne olmam gerek
“kendini nasıl seviyorsan öyle öğretirsin başkalarına seni sevmeyi”
“henüz tanışmasak da seni gördüm annemin gözlerinde oğlumun kime benzemesini istiyorsam öyle bir adamla evlenmemi tembihlediğinde”
“öptüğüm sen değildin yanlış anlama aklımda o vardı senin dudakların müsaitti sadece”
“bedenin bir doğal afet müzesi aklın alıyor mu ne müthiş olduğunu”
“hâlâ sağ olduğunun tek emaresi nefes aldıkça şişen göğsün”
“başka kadınların bedenleri bizim savaş meydanımız değil”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
