Asi Irmagi'nin kiyisinda durup suyun akisini izledim."Asi'nin kiyisinda bir ahsap evde dogurdum seni" derdi annem. Irmaklara duskunlugum ve kendi capimda bir "asi" olusum, bundan kaynaklansa gerek. Oykunun gerisini kimi zaman annem, kiminde anneannem, kiminde ise ikisi birden anlatirdi. Anneannemin sesi cok uzaklardan, gecmis yillardan cikip geldi; bir kez daha anlatmaya basladi: "Dogar dogmaz seni kapip kucagima almisim... 'Cocugu nereye goturuyorsun anam?! Daha gobegi kesilmedi!' diye bagirdi ebe kadin..." Anneannem her zaman oldugu gibi guluyordu; kahkahasi hl kulaklarimda. Ailenin ilk torunuyum. Sabirsizlikla beni kapip kucaklamasinin nedeni budur herhalde. Ilkokul ucuncu siniftan beri yollarda, yatili okullarda, daha sonra ise atanmalarla belirlenmis kisitli bir yasamin icinde, omrumu cok uzaklarda gecirmek zorunda kalmis olmama karsin, memleketime, dogdugum topraga askla baglanmisligim bundan olmali: Gobekbagim simdi bile uzerimde; uzantilari yuregimde, bilincimde. Ebemin sesi kulaklarimda: "Nereye gidiyorsun oglum? Gobegini kesmedim! Dur biraz, acele etme!" Belli belirsiz gulumsemelerle ilerliyorum kalabaligin icinde. Acelem yok. Buradayim. Iste yine uzaklardan, topragima donup geldim. Agir agir akiyor Asi Irmagi'nin koyu isikli suyu; ben buradayim, kiyisindayim. Ama o eski Roma Koprusu nerede? Hangi eblehligin, geri zekliligin kurbani oldu da simdiki "kopru" adindaki tuhaf, demir ve asfalt yiginindan olusmus gecis yolu onun, o gorkemli tas koprunun yerini alabildi? Roma Koprusu yerinde dursaydi, onu yayalar kullansaydi; az otesine de bu demir ve asfalt yigini konsaydi olmaz miydi? Bunu dusunmek ve uygulamak cok mu zek gerektiriyordu? Hayir, gerektirmezdi. Iyi niyetli davranilsa, tarihe, insanliga ve gecmis uygarliklara saygi duyulsa yeterdi.
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
