Son Çiçek

Gülsüm Cengiz'in Son Çiçek romanında Bilge, annesi, babası ve büyükbabasıyla plastik çiçekler ve yapay ağaçlarla çevrili bir evde yaşar. Büyükbabasının son günlerdeki tuhaf davranışları onun merakını artırır. Bir akşam gizlice peşine düştüğünde, ikisini ortak bir sırrın içine çeken beklenmedik bir serüven başlar. Bu sır, yaşadıkları dünyada giderek unutulan gerçek bir çiçekle ilgilidir ve korunması gereken canlı bir umuda dönüşür.

Bilge ile eski bir çiçek yetiştiricisi olan büyükbabası, önlerindeki önemli görevi tamamlamak için tehlikeli bir yolculuğa çıkar. Yol boyunca doğallık ile yapaylık, yaşam ile tükeniş ve yetişkin deneyimi ile çocuk cesareti karşı karşıya gelir. Büyükbabanın sakladığı bilgi, Bilge'nin merakının yanında sorumluluk duygusunu da büyütür. Son Çiçek, gizem ve macerayı çevre bilinciyle birleştirirken kuşaklar arasındaki dayanışmayı anlatının duygusal merkezine yerleştirir. Sonucu açıklamadan ilerleyen roman, tek bir çiçeğin korunmasını doğayla yeniden bağ kurmanın ve yaşama sahip çıkmanın simgesi hâline getiren umutlu bir çocukluk öyküsüdür. Tehlike büyüdükçe aralarındaki güven, görevlerini sürdürmelerini sağlayan temel dayanağa dönüşür.