Sinestezya

Jeffrey Moore'un Sinestezya romanı, duyuların birbirine karıştığı sinestezi deneyimini Noel Burun'un sıra dışı algısı üzerinden anlatır. Harflerin renk, notaların tat ya da seslerin başka duyusal karşılıklar kazanabildiği bu durum, bazı araştırmacılar için hastalık, başkaları için mucizevi bir yetenektir. Noel, güçlü artistik ve bilimsel yaratıcılığın yanı sıra hiçbir şeyi unutmamasını sağlayan bir hafızaya sahiptir. Annesi ise ironik biçimde Alzheimer hastalığıyla mücadele eden bir tarih öğretmenidir.

Noel'in amacı annesini iyileştirebilecek bir buluşa ulaşmaktır. Bu arayışta üç başka sinestezik ona katılır. Norval haz peşinde koşan bir yazardır; JJ çocukluğunun anılarından kurtulamaz, eski sinema oyuncusu Samira ise kendi geçmişini silmek ister. Dördünün algı ve hafıza biçimleri, bilimsel sorunun kişisel geçmişlerle iç içe geçmesine yol açar. Unutamamak ile belleği yitirmek arasındaki karşıtlık, araştırmanın duygusal merkezini kurar.

Anlatı, bir bilim insanının notlarıyla dört sinesteziğin günlüklarına dayanan çok sesli bir yapı izler. Her anlatıcı aynı araştırmaya farklı bir algı penceresinden yaklaşır ve gerçekliğin tek biçimde deneyimlenmediğini gösterir. Zihnin kimyasından ruhun simyasına, Alzheimer'dan Batı felsefesine ve Binbir Gece Masalları'na uzanan bağlantılar kurulur. Algının armağan ile yük arasındaki belirsizliği, iyileştirme arayışı ve hafızanın kırılganlığıyla birleşir.