Veysel Atayman'ın Şiddetin Mitolojisi kitabı, sinemada şiddetin nasıl anlatıya, gösteriye ve toplumsal anlama dönüştüğünü inceler. Kiel'de yürütülen bir çalışma temelinde hazırlanan eser; Sergio Leone, Martin Scorsese, Oliver Stone, David Lynch, Quentin Tarantino ve Stanley Kubrick gibi yönetmenlerin filmlerini ayrıntılı okumalarla yan yana getirir. Böylece şiddet yalnız ekrandaki eylem sayısıyla değil, onu meşrulaştıran veya sorgulayan anlatı düzeniyle ele alınır.
Kitap, farklı tür ve dönemlerden filmlerde kahramanlık, suç, iktidar, yabancılaşma ve seyir zevki arasındaki ilişkileri tartışır. Bir sahnenin kurgu, kamera, ses ve karakter konumlandırmasıyla nasıl farklı ahlaki etkiler üretebildiğine odaklanır. Ana akım sinema ile eleştirel film çözümlemesi arasındaki gerilim de kitabın kapsamına eşlik eder.
Şiddetin Mitolojisi, filmleri tek bir iyi-kötü hükmüne bağlayan bir rehber değildir. Atayman'ın yaklaşımı, seyircinin şiddet görüntüsü karşısındaki konumunu ve popüler anlatıların şiddeti hangi kültürel kalıplarla tanıdıklaştırdığını görünür kılar; kitabın sinema çalışmaları derslerinde kaynak olarak kullanılmasının nedeni de bu çözümleme çerçevesidir. Yönetmenler arasındaki karşılaştırmalar, aynı görüntünün farklı anlatı geleneklerinde değişen işlevlerini de açığa çıkarır.
Bookspace topluluğundan 1 gönderi
Kirli Harry, Eski Ahit'deki intikamcı Tanrı'dan başka hiçbir mercie karşı kendini sorumlu görmeyen ve kendi toplumuna, herhangi bir topluma, özünde tamamen yabancı biridir. Kirli Harry, başkalarını, tam da kendisi gibi birinde cisimşeşen tehlikeye karşı koruyan biri olduğunu hiç inkâr etmez. Kendisi gibi tehlikelere karşı özlemi çekilen koruyucudur o!
“Kirli Harry, Eski Ahit'deki intikamcı Tanrı'dan başka hiçbir mercie karşı kendini sorumlu görmeyen ve kendi toplumuna, herhangi bir topluma, özünde tamamen yabancı biridir. Kirli Harry, başkalarını, tam da kendisi gibi…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
