
"Yalnız kalabilme becerisi, sevebilme becerisinin tek koşuludur." Bir insan ancak kendi ayakları üzerinde durabildiğinde, kendi varoluşsal sancılarını bir başkasının sırtına yüklemediğinde, kendi kendine var olabildiğinde gerçekten sevebilir. Bunları yapamayan, yalnızlıktan, sessizlikten korkan kişi, hayatındaki herkesi kendi içsel boşluğunu dolduracak bir dolgu malzemesi, dik durmasını sağlayacak bir baston gibi kullanır. İhtiyacın olduğu için birini sevmek ile birini sevdiğin için ona ihtiyaç duymak arasında bu yüzden dağlar kadar fark vardır. Birbirinin ihtiyacını karşılamak üzerine kurulan ilişkiler, ihtiyaç ortadan kalktığında son bulur. O yüzden "iyileştirdiğiniz insanlar, iyileştikleri an ortadan kaybolur." İnsan, kendi sesini sessizlik olarak görmeyi bıraktıkça yanında onu tamamlayanlar değil, eksiltmeyenler kalır.









