Erich Fromm, Sevme Sanatı adlı kitabında sevginin kendiliğinden gelişen bir rüzgâr olmadığını söyler. Sevgi; emek, sabır ve çaba gerektiren aktif bir eylemdir. Sevmek, bir başkasının peşinden sürüklenmek değil; kendi kişiliğini korurken onunla ortak bir hayatı paylaşabilmektir. Kendini kaybetmeden, bir çıkar ilişkisi gütmeden karşılıksız verebilmektir. Karşındaki insanı değiştirmeye çalışmadığında, onun özgürlüğüne saygı duyduğunda ve ona sorumlulukla yaklaştığında gerçek bağ kurulur. Emek verdiğin her duygu seni de büyütür. Bu karmaşık dünyada bir insana verebileceğin en güzel hediye, onun varlığına sakince ve özenle tanıklık edebilmektir. Dönüp kendine baktığında, içindeki bu sevebilme yeteneğinin aslında seni iyileştiren en derin güç olduğunu fark edersin.
