Ses ve öfke

Compson ailesinin çözülüşünü dört ayrı bilinçten izleyen William Faulkner'ın Ses ve Öfke romanı, zamanı doğrusal bir olay dizisi olmaktan çıkarıp hafıza, kayıp ve suçlulukla parçalanan bir deneyime dönüştürür. Benjy'nin duyusal çağrışımlarla geçmişe sıçrayan anlatısı, Quentin'in takıntılı iç konuşması, Jason'ın öfkeli bakışı ve son bölümün daha geniş odağı aynı aile tarihini farklı ölçülerde açar. Caddy doğrudan anlatıcı olmasa da kardeşlerin hafızasında tuttuğu yer, Compsonların dağılmasını duygusal bir merkez çevresinde birleştirir. Roman, güneyli aristokrasinin çöküşünü tek bir neden yerine aile içi suskunluklar, ırk ve sınıf düzeni, zaman karşısındaki çaresizlik üzerinden kurar.

Faulkner'ın bilinç akışı, noktalama ve kronolojideki kırılmaları yalnız biçimsel bir gösteriye dönüştürmez; her anlatıcının dünyaya erişebildiği ve erişemediği sınırları okurun önüne koyar. Aynı olayların farklı zihinlerde başka anlamlar kazanması, hakikati kesin bir merkezden değil, çatışan hafızalardan kurar. Dilin yoğunluğu ve zamanın katmanlı yapısı, ailenin kaybını tarihsel bir Güney mitinin aşınmasıyla yan yana getirir. Ses ve Öfke'nin modernist gücü, Compsonların özel yıkımını geçmişin bugünde sürme biçimine bağlamasında ve anlatı tekniğini karakterlerin kırılgan bilinçlerinden ayırmamasında yatar.