Seni Sevmiyorum

Kurallara bağlı, ayakları yere basan bankacı Stuart ile dışa dönük, oyunbaz dil öğretmeni Oliver uzun süredir dosttur. Tablo restorasyonu yapan Gillian’a ikisinin de âşık olması, bu dostluğun dengesini bozar. Üç kişi arasındaki yakınlık, aşkın yanında rekabeti ve kıskançlığı da büyütür; daha önce güvenli görünen ilişkiler sorgulanmaya başlar. Stuart’ın aradığı düzen ile Oliver’ın taşkın tavrı, aynı kadına yöneldiklerinde birbirini tamamlayan özellikler olmaktan çıkıp çatışma nedenine dönüşür.

Seni Sevmiyorum’un kahramanları sırayla söz alarak yaşananları kendi bakış açılarından anlatır. Aynı olay, Stuart’ın ölçülü dili, Oliver’ın alaycı tavrı ve Gillian’ın konumu içinde farklı anlamlar kazanır. Bu çok sesli yapı, kimin haklı olduğuna dair kolay bir cevap vermek yerine duyguların nasıl yorumlandığını ve kişilerin kendilerini nasıl savunduğunu gösterir. Okur, anlatılan olayların yanında her kişinin seçtiği kelimeler ve sakladığı ayrıntılarla da ilişki kurar.

Julian Barnes, aşk üçgenini dostluk, öfke, eleştiri ve iç monologlarla gelişen bir ilişki incelemesine dönüştürür. Kamera tekniğini andıran anlatım, sözü karakterler arasında dolaştırırken gönül yaralarının en hassas noktalarını açığa çıkarır. Sevginin sahip olma isteğiyle, sadakatin arzu ve değişimle karşılaştığında aldığı biçimler ironik bir dille araştırılır. Gillian’ın iki dost arasındaki konumu, onun kendi seçimini ve sesini de ilişkinin belirleyici unsurlarından biri yapar.