Seneca The Madness of Hercules

Şimdiki zaman pek kısadır – gerçekten öyle kısadır ki bazı insanlara yokmuş gibi gelir. Çünkü sürekli devinim içindedir, akar durur, acele eder; daha varmadan var olmayı bırakır ve durmak yorulmak bilmeyen devinimlerinden ötürü hiçbir zaman aynı konumda kalmayan gök cisimleri ya da gökyüzü gibi, gecikme nedir bilmez. İşi başından aşkın kişiler de böyledir, yalnızca şimdiyiyle ilgilenirler; oysa şimdi öylesine kısa sürer ki ele avuca gelmez, kavranamaz; bu kişiler sürekli farklı doğrultulara çekilip durduklarından, bu kısacık zaman dilimi de kendilerinden çalınır. Seneca, Yaşamın Kısalığı Üzerine

Zavallı ölümlülerin ömründeki en iyi gün, İlk kaçıp gidendir!

Geçmişe dön ve en son ne zaman amacından emin olduğunu düşün; ne kadar az gün amaçladığın gibi sonuçlandı; en son ne zaman kendi kendinin buyruğundaydın; yüzün en son ne zaman kendi kendisini gösterdi; usun ne zaman huzursuzluktan uzaktı; böylesine uzun bir yaşamda nasıl bir başarın olduğunu söyleyebilirsin; sen ne yitirdiğinin bilincinde değilken kaç kişi varoluşunu yağmaladı; sebepsiz keder, budalaca zevkler, açgözlü istekler ve toplumun çekiciliği yüzünden ne kadar zaman yitirildi, kendi zaman ambarında sana ne kadar az zaman kalmış. Düşündüğünde zamanından önce ölmekte olduğunu anlayacaksın.” Seneca, Yaşamın Kısalığı Üzerine