Sanat Emegi Kültür Iscileri ve Prekarite

Sanat emegi deyince uzerinde durulmasi gereken en etkili hadise, kuskusuz kulturun ozellestirilmesiyle birlikte baslayan kultur endustrisindeki patlama ve donusumlerdir. Kultur endustrisi biteviye dallanip budaklanmakta ve bu endustride calisanlarin sayisi her gecen gun kabarmaktadir. Medya, yayin, iletisim, PR, pazarlama/markalandirma, reklam, eglence, spor, turizm, tasarim, egitim, bilisim, telekomunikasyon gibi alanlari dolduranlarin, kentsel calisan nufus icindeki orani, butun hizmet ve finans sektoru de hesaba katilinca, gelismis ulkelerde maddi uretim sektorundekileri coktan katlamistir. Kultur endustrisinin muzeler, bienaller, festivaller, fuarlar, galeriler, muzayedeler araciligiyla orgutlenen dogrudan sanatla ilgili aglari da giderek giriftlesmekte ve sismektedir. Bunlar arasinda sanatin kuresellestirilmesinin asal ortamlari olarak ortaya cikan bienaller, Paolo Virno ve Pascal Gielen gibi prekarite yazarlari tarafindan post-Fordist, gayri maddi, esnek ve guvencesiz emek reji