Oznelligin politik insasina (veya daha dogrusu politik oznellik uretimine, yani cokluk-yapmaya) karsilik dusen uzun guzergah bizim "fakirlik" dedigimiz bir paradokstan baslar. Fakirlik derken, fiziki ve maddi yoksunlugu, yani basitce mahrumiyet durumunu degil, eksiklikleri ve mahrumiyetleri telafi etmek icin iliskiler ve isbirlikleri gelistirme ihtiyacinda olma olgusunu kastediyoruz. Gercekten de ortak bir oznellik uretimi sureci bize gore iki temel gucun iliskilenmesi yoluyla mumkundur. Birinci kuvvetten az evvel bahsettik: Klasik bir metaforla buna "fakirligin gucu" diyebiliriz. Bu belli bir zamanda beliren ontolojik bir devamsizlik yoluyla kendini ortaya koyan bir kuvvettir: Bu, egilimsel olarak mutlak bir yoklugun, guce acilan bir ihtiyacin, artik baskilanamayan bir arzunun zamanidir. Fakirligin gucu o halde, insanlik durumunun aslen hazir ve yatkin oldugu kategorilerin uzerinden sicramanin gucudur. Bu sicrama daha once gorme firsati buldugumuz uzere zaman zaman boslukta ve bosluk
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
