Ölümü Ellerinde Tutarken

Ottessa Moshfegh’in Ölümü Ellerinde Tutarken romanı, yetmiş iki yaşındaki dul Vesta Gul’ün ormanda bulduğu kısa bir notla başlar: Magda adlı bir kadının öldürüldüğü yazılıdır, fakat ortada ceset yoktur. Uzak bir kasabada köpeği Charlie’yle yalnız yaşayan Vesta, bu belirsiz cümleleri gerçek bir cinayetin kanıtı sayar. Kütüphanedeki internet aramalarından hayalî şüphelilere kadar kendi soruşturmasını kurarken Magda’nın yaşamını, katilini ve çevresini zihninde ayrıntılandırır. Böylece polisiye bilmecenin malzemesi dış dünyadan çok anlatıcının giderek yoğunlaşan düşünceleri olur.

Moshfegh, cinayet romanının beklentilerini kullanarak yalnızlık, yas ve anlatı kurma ihtiyacı üzerine karanlık bir karakter çalışması geliştirir. Vesta’nın güvenilmez bakışı, merhum eşinin denetleyici davranışlarını ve bastırdığı geçmişini soruşturmanın içine sızdırır; Magda için uydurduğu hikâye, kendi hayatını yeniden anlamlandırmanın aracına dönüşür. Anlatı kesin kanıtlardan çok zihnin boşlukları nasıl doldurduğuyla ilgilenir. Ölümü Ellerinde Tutarken’in tekinsiz mizahı da buradan doğar: Vesta hem dedektif, hem tanık, hem de kurduğu dünyanın yazarıdır. Sonuçta metin, çözüm vadeden bir gizemi, gerçeklik ile kurmaca arasındaki sınırın yalnızlık altında nasıl aşındığını gösteren rahatsız edici bir iç anlatıya çevirir.