Ölmüş Bir Kadının Evrak-ı Metrukesi; Ölmüş Bir Kadının Günlüğü

"Hayat bazen öyle bir oyun oynar ki, insan en çok sevdiğinin elinden zehir içer de tadına doyamaz."

- bakışlarında öyle derin bir acı vardı ki, kalbindeki yaranın henüz iyileşmediği belli oluyordu.

Mutsuzum çok hastayım güldür beni doktor(Can Bonomo) Bilseniz, doktor ne kadar acı çekiyorum.

"Heyecan duymayan bir kalp ölmüş değil midir?"

Ya rabbim, gönlümdeki karanlığı yok edecek olan ışığım, emelim şimdi nerelerdedir? Ben ondan ne kadar uzaktayım?

Bazı tesadüfler vardır ki insan hakikat olduğuna ihtimal veremiyor.

"Meğer hayatın ölüm kadar acı anları oluyormuş da insan yine tahammül ediyormuş."

Bir şey duymuyorum, hayattan ayrılmış gibiyim..

"Ruhumun bu derin yarasına hiçbir ilaç kâr etmeyecek. Ben, kendi kalbimde ölen bir kadının enkazıyım."

"İnsan bazen o kadar yalnız kalır ki, kendi sesini bile yabancı bir sesmiş gibi dinler."

"Ne olduğundan ve ne de olduğumdan haberim yok diyecek kadar düşünebilmekten, idrakten mahrum, perişan bir haldeyim. "

“Ne tahammül edilmez bir hayat,” dedi, “ne acı akıbet!”

"Sevmek, bazen kendi elleriyle kendi mezarını kazmak demekmiş. Ben bu mezara sağ salim girdim, şimdi sadece toprağın üzerime örtülmesini bekliyorum."