Güven@makustalih· 4h🇹🇷
Niçin uyuyorsun? Vaktin nasıl geçtiğini bilmemek için...
7
İlya İlyiç Oblomov, büyük şehre taşınmış ve devlet memurluğunu denemiş bir Rus toprak sahibidir; ancak gündelik hayatın en küçük talepleri bile ona aşılması güç bir yük gibi görünür. İvan Aleksandroviç Gonçarov'un Oblomov romanında kahraman, çiftliğini ve topraklarının yönetimini kahyasına bırakır, hesapları denetlemeye dahi yanaşmaz. Memuriyetin düzenine uyum sağlayamayınca istifa eder ve giderek odasına, divanına, hayallerine çekilir. Çocukluğunun korunaklı dünyasıyla değişen toplum arasındaki mesafe, onun karar verememesini yalnız kişisel bir tembellik olmaktan çıkarır.
Oblomov'un yakın çevresi, farklı yaşama ihtimallerini görünür kılar. Hareketli ve disiplinli dostu Ştolts, irade ile alışkanlık arasındaki karşıtlığı temsil eder; Olga ile kurduğu ilişki ise kahramanın değişip değişemeyeceğini sınar. Buna rağmen Oblomov'un huzur arzusu, sorumluluk almanın yarattığı korkuyla sürekli çatışır. Gonçarov, yıkılmakta olan aristokrat düzeni tek bir kişinin eylemsizliğinde somutlaştırırken kahramanını basit bir karikatüre indirgemez. Oblomov, değişimin gerekliliğini bilen fakat onu gerçekleştirecek adımı atamayan bir insanın iç çatışmasını; sınıf, çalışma, sevgi ve kayıp zaman meseleleriyle birlikte inceleyen toplumsal ve psikolojik bir romandır.
Bookspace topluluğundan 13 gönderi
Niçin uyuyorsun? Vaktin nasıl geçtiğini bilmemek için...
Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı.
Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı.
Garip değil mi, acı da, sevinç de insanda aynı etkiyi yapıyor; soluğumuz kesiliyor, insanın ağlayası geliyor.
Aşk onun için artık kızamığa, çiçeğe, sıtmaya tutulmak gibi bir şeydi; aklına gelince ürperiyordu.
Zamanı saatlerle, dakikalarla değil, güneşin doğup batmasıyla değil, onunla ölçüyordum: ”Onu gördüm - görmedim, göreceğim - görmeyeceğim, gelecek - gelmeyecek..."
Niçin uyuyorsun? Vaktin nasıl geçtiğini bilmemek için...
Tembel kişi, işten kaçan ve işsizlikte mutluluğu bulan adamdır. Oblomov’sa hiçbir zaman işe giremeyen, işsizlikten de zevk alamayan bir adamdır.
Benim içimde ne yakıcı ne de kurtarıcı hiçbir ateş yanmadı. Hayatımda hiçbir zaman başkalarınınki gibi gittikçe renklenen, parlak bir güne çevrilen bir sabah olmadı; bir sabah ki yakıcı öğlesi geçtikten sonra yavaş yavaş solsun ve kendiliğinden akşama karışsın. Hayır, benim hayatım, sönmüş başladı.
İçinde, hiç uyanmadan kalmış, biraz kurcalanmış, nfakat hiçbiri sonuna kadar işlenmemiş birçok yetenek olduğunu acı acı seziyordu.
Benim içimde ne yakıcı ne de kurtarıcı hiçbir ateş yanmadı. Hayatımda hiçbir zaman başkalarınınki gibi gittikçe renklenen, parlak bir güne çevrilen bir sabah olmadı; bir sabah ki yakıcı öğlesi geçtikten sonra yavaş yavaş solsun ve kendiliğinden akşama karışsın. Hayır, benim hayatım, sönmüş başladı.
“Kim için yaşayabilirim, hangi gaye için? neyi arayacağım? ne için savaşacağım? neyin rüyasını göreceğim? hayatın çiçekleri döküldü, sadece dikenleri kaldı.”
“İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor; günün geçmesini, gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor. Bugün nasıl yaşadım, sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor, ertesi gün gene aynı hayat.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
