Muallakta, araf'ta ve düşlerde

Cem Mumcu'nun Binbir Insan Masallari'nin Ucuncu Sayfa Guzeli adli kitabi 42. oykude sona ermisti. Elim sakatlanmadan once ona bir baslik atmis arkasini getirememistim. Baslik "dunya durdukca duracak oykuler" idi. Her satirini hayranlikla ve sasirarak okumustum bu kitabin. Mumcu, yazarligimin basindan bu yana kovaladigim deliligi, kisa cumlelerle, herkesin (?) anlayacagi bir yalinlikla, psikiyatr olmasinin da ona kattigi artilarla kolayca dile getiriyordu. Kolayca dedigime bakmayin; o kolayligin nasil bir sey oldugunu ikinci kitabinda 66. oykude kaciriyor agzindan: "Bilmek ve bilemek: Tum bilgiler sadece buna yarayacak ve sonra bilegitasindan dokulen tozlar gibi dokulecek. Geriye kalan bir tek keskinlik olacak, iniltiyi dograyacak incecik testere bir tek… Unutmak, yere dokmek uzere ogrenmek." Mumcu'nun Muallakta, Araf'ta ve Duslerde adli bu ikinci kitabinda da es bicemle suren bu "iniltilerin", "kardaki ayak izleri'ne bakiyorum; Cem'in ne tanri baba ile ne de kendi babasi ile bir zoru