Masumlar

Burhan Sönmez, Masumlar’da sırlar, kayıplar ve suçluluk duygusuyla birbirine yaklaşan insanların hikâyesini, kırık bir köprünün çevresinde kesişen hayatlar üzerinden kurar. Gizli bir kitabı taşıyan kadın, uykusuzlukla boğuşan adam ve geçmişin yükünü sessizce sırtlanan öteki kişiler, görünürde ayrı yönlere ilerlerken aynı eksiklik duygusunun etrafında buluşur. Anlatı, bu karşılaşmaların nihai sonucunu açıklamadan, söylenmeyenlerin kişiler arasındaki mesafeyi nasıl büyüttüğünü ve bir hatıranın bugünü nasıl biçimlendirdiğini izler. Mekân ile hafıza arasındaki bağ, olay örgüsünün gerilimini kişisel itiraflardan toplumsal suskunluğa taşır.

Sönmez’in anlatısı, parçalı hayatları tek bir büyük açıklamaya bağlamak yerine, her karakterin sakladığı ayrıntıların yan yana gelmesine izin verir. Bu çoğul bakış, suskunluğun farklı yüzlerini de açar. Köprü hem geçişi hem de tamamlanmamışlığı çağrıştırırken, kitap ve uykusuzluk gibi motifler belleğin farklı çalışma biçimlerini açığa çıkarır. Masumiyet burada değişmez bir nitelik değil; hatırlama, unutma ve başkasının acısına yaklaşma biçimleriyle sürekli sınanan bir ihtimaldir. Masumlar’ın kalıcı etkisi, umudu kolay bir teselliye dönüştürmeden, insanların birbirlerinin yaralarını tanıdığı anlarda yeni bir yakınlık olasılığı açmasında belirginleşir.