Lollipop

Victor-Emanuel Meier kendi adından hoşlanmadığı için en sevdiği şekerin adını seçer ve kendisine Lollipop demeye başlar. Christine Nöstlinger'in Lollipop kitabında bu karar, çocuğun kimliğini kendi isteğiyle kurma arzusunu eğlenceli bir maceraya dönüştürür. Yeşil şekerini saydamlaşıncaya kadar yalayıp içinden tek gözle baktığında karşısındaki kişiye istediğini yaptırabildiğini düşünmesi, gündelik sorunlara masalsı bir çözüm yolu açar. Ancak arkadaş edinmekten evdeki iş bölümüne kadar her mesele, sihrin yanında dürüstlük ve sorumluluk da gerektirir.

Bir misafir köpeğin yarattığı korku, büyükannenin işi yüzünden duyulan utanç ve giderek büyüyen yalanlar, Lollipop'un hem kendisini hem çevresindeki yetişkinleri yeniden değerlendirmesine yol açar. Doğum günü partisine uzanan bölümler, aile içi ilişkileri ve arkadaşlığı bir çocuğun bakış açısından gösterir. Kitabın öyküsel bölümleri aşk, korku, para kullanımı ve utanma gibi konuları mizahla ele alırken küçük kararların sonuçlarını da görünür kılar. Lollipop, çocukların duygularını hafife almayan; hayal gücünü sosyal eleştiri, sıcaklık ve komik durumlarla birleştiren episodik bir çocuk romanıdır. Her bölüm, çocuğun kendi çözümünü denerken başkalarının duygularını hesaba katmayı öğrenmesine yeni bir alan açar.