Kırmızı Bisiklet

Bir çocuğun bisiklet sürmeyi öğrenirken görünmez bir desteğe güvenmesi, Can Dündar’ın Kırmızı Bisiklet kitabında baba olmanın temel benzetmesine dönüşür. Yazar, oğlunun ilk kez “baba” deyişinden uykusuz gecelere, masal ve oyuncak seçimlerinden büyümenin daha zor sorularına kadar kendi deneyimini içten bir dille anlatır. Çocuğu koruma isteğiyle onun kendi dengesini bulmasına izin verme gereği, anlatının duygusal eksenini oluşturur.

Zaman ilerledikçe gündelik bakım kaygılarının yerini okul, tarih, doğum, tehlike ve özgürlük üzerine sorular alır. Baba ile oğul arasındaki ilişki tek yönlü bir rehberlik olmaktan çıkar ve iki kişinin birbirinden öğrendiği bir yol arkadaşlığına dönüşür. Dündar, kendi babasıyla kurduğu bağı da hatırlayarak babalığın kuşaklar arasında aktarılan alışkanlıklarını, eksiklerini ve şefkat biçimlerini düşünür. Kişisel deneyimlere günümüz çocuklarının, gençlerinin ve ebeveynlerinin karşılaştığı sorunlar eşlik eder.

Kırmızı Bisiklet, ebeveynliği hazır cevaplarla açıklamak yerine yakınlık, kaygı ve ayrılma anları üzerinden anlamaya çalışan bir anlatıdır. Can Dündar, çocuğun giderek bağımsızlaşmasını hem sevinç hem de bırakmayı öğrenme sınavı olarak ele alır. Babasına veda ettiği yazılar ise yaşam döngüsünün farklı uçlarını bir araya getirerek kitabın aile hafızası boyutunu güçlendirir.