
İnsan bazen hayatının sınırlarını, onları aşmayı hiç denemeden kabullenir. Yapamayacaklarına öylesine inanır ki bir süre sonra yapabileceklerini bile sorgulamaktan vazgeçer. Oysa insanlığın hikâyesi, imkânsız denilen şeylere inanmamayı seçenlerin hikâyesidir. Birileri denizlerin sonundan korkarken başka birileri ufkun ardını merak etti. Birileri gökyüzünü yalnızca seyredilecek bir manzara olarak görürken başka birileri oraya ulaşmanın hayalini kurdu. Belki de insanı özgür kılan şey kanatlarının olması değil, uçabileceği ihtimaline inanabilmesidir. Fakat her hayalin bir bedeli vardır. Alışılmışın dışına çıkmak, bazen yalnız kalmayı, anlaşılmamayı ve başarısız olma ihtimalini göze almayı gerektirir. Çünkü insan yalnızca başkalarının çizdiği sınırlarla değil, kendi korkularıyla da mücadele eder. Ve belki de en büyük yenilgi, hayallerimize ulaşamamak değildir. Onlara ulaşamayacağımıza inanıp hiç yola çıkmamaktır. Çünkü insanın gerçek sınırları bazen gidemediği yerlerde değil, gitmeye








