Damla Ylk@damlav· 10ay🇹🇷
Yaşamın bir varsayımdı. Yaşlanıp ölenler bir geçmiş yığınıdır. İnsan onları düşününce, oldukları şey gelir gözünün önüne. Seni düşününce olabileceğin şey geliyor. Sen bir olasılık yığını oldun, hep öyle kalacaksın.
20
Édouard Levé'nin İntihar kitabı, anlatıcının yirmi yıl önce yaşamına son veren yakın arkadaşına ikinci tekil kişiyle seslenmesi üzerine kurulur. Doğrusal bir biyografi yerine davranışlar, alışkanlıklar, mekânlar ve kısa hatıralar parçalar hâlinde sıralanır; anlatılan kişi bu kesintili ayrıntıların toplamından belirir. Eser, ölüm anını açıklayan tek bir neden aramak yerine geride kalan kişinin hatırlama biçimini ve kaybın zaman içinde nasıl yeniden yorumlandığını araştırır. Son bölümdeki üçlükler, düzyazının ölçülü ve mesafeli sesini başka bir yoğunluğa taşır.
Kitabın yazarın kendi ölümüyle ilişkilendirilen yayımlanma hikâyesi güçlü bir bağlam oluştursa da metin otobiyografik bir belgeye indirgenmez. Levé'nin sade cümleleri, arkadaşın hayatındaki çelişkileri çözmekten çok onları yan yana tutar; sevgi, öfke, suçluluk ve merak aynı hitapta birlikte var olur. İkinci kişi kullanımı, yokluğu sürekli bir konuşma alanına çevirirken anlatıcının güvenilirliğini de açık bırakır. İntihar'ın biçimsel gücü, bir yaşamı kesin sonuca bağlamadan parçalı hafızanın ritmiyle görünür kılmasındadır. Anlatılan kişinin portresi kronolojik tamamlanmaya ulaşmadığı için her anı önceki yargıları değiştirebilir. Kısa parçalar arasındaki boşluklar, anlatıcının bilmediklerini ve artık soramayacaklarını da metnin parçası yapar. Böyle bir düzen, yasın hatırlama kadar seçme ve susma eylemlerinden oluştuğunu duyurur.
Bookspace topluluğundan 12 gönderi
Yaşamın bir varsayımdı. Yaşlanıp ölenler bir geçmiş yığınıdır. İnsan onları düşününce, oldukları şey gelir gözünün önüne. Seni düşününce olabileceğin şey geliyor. Sen bir olasılık yığını oldun, hep öyle kalacaksın.
Dünyaya uyum sağlayamadığını hissetmek seni şaşırtmıyordu da dünyanın, içinde yabancı gibi yaşayan birini yaratmış olmasına şaşırıyordun.
Seni düşündüğümde olabileceğin şeyler geliyor. Sen bir olasılık yığını oldun,hep öyle kalacaksın.
İntihar ederek, geçmişini karartmış, geleceğini ortadan kaldırmıştın.
Birtakım üçlükler yazdın, yaşamın gibi kısacık, yoğun. Yaşam bana sunuldu Ad bana geçirildi Beden bana dayatıldı Konuşmak kimliğimi belirler Bağırmak beni özgürleştirir Fısıldamak bana dayatır Yaş beni yener Gençlik beni terk eder Bellek bana kalır Mutluluk önümde gider Üzüntü beni izler Ölüm beni bekler
Hala yaşıyor olsaydın, belki bir yabancıya dönüşmüştün. Ölüyken, en az sağ olduğun zamanlardaki kadar canlısın.
Ölümünün acısına arkanda bıraktıkların tek başlarına katlanacaklar. İntiharın bu bencil yanından hoşlanmıyordun. Ama tartınca, ölümün dinginliği yaşamanın acı dolu çalkantılarına üstün geldi.
Kendini mutlu insanlarla özdeşleştirmiyor, her şeyi ıskalamış ya da hiçbir şeyi başaramamış kişilerle bir tutuyordun aşırıya kaçıp.
Ölümü yaşamak, toparlanıp gittiğini hissedecek zaman olmadan birdenbire onunla burun buruna gelmek yerine, onun gelişini görüp kabullenmek demek miydi? Kaçınılmaz olan karşısında özgür iradeyi ortaya koymak için, onu önceden seçmek demek miydi?
günaydın, öneri kitap:
yalnızca yaşayanlar tutarsız görünür. ölüm, onların yaşamını oluşturan olay dizisini sona erdirir. syf,15
günaydın, kitaba devam…
“Genç öldüğün için asla yaşlanmayacaksın.”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
