Hiç Kimse Sıradan Değildir

Markus Zusak’ın Hiç Kimse Sıradan Değildir romanındaki on dokuz yaşındaki anlatıcı, kendisini sıradanlığın ölçüsü sayan bir taksi şoförüdür. İşten arta kalan zamanını arkadaşlarıyla kâğıt oynayarak geçirir; belirgin bir hedefi, tutkusu veya gelecek planı yoktur. Evini Kapıcı adlı köpeğiyle paylaşır ve karşılıklı kahve içtikleri küçük düzeninden şikâyet etmez. Bu durağan hayat, posta kutusunda bulduğu bir iskambil kartıyla bozulur. Kart, kimliği belirsiz birinin onunla oyun oynamak istediğini ve sıradanlığına müdahale etmeye karar verdiğini gösterir. Anlatıcı başlangıçta neden seçildiğini anlamaz; fakat oyunun merkezindeki gerekçe giderek belirginleşir: umursamak. Hiç Kimse Sıradan Değildir, değersiz olduğunu kabullenmiş bir gencin önüne çıkan görevler aracılığıyla çevresindeki hayatlara dikkat kesilmesini anlatır. İskambil kartı, bir mesaj olmanın ötesinde seçim yapma ve sorumluluk alma zorunluluğudur. Kapıcı’yla kurduğu mizahi yakınlık, kahramanın yalnızlığını ve insan ilişkilerindeki çekingenliğini dengeler. Zusak, büyük yetenekleri olmayan bir karakteri kahramanlık fikrinin merkezine yerleştirir. Romanın gerilimi, kartları gönderen kişinin kimliği kadar anlatıcının oyuna katıldıkça kendisi hakkındaki “hiç” hükmünü değiştirip değiştiremeyeceğinden doğar.