
Allah'ım” dedi “Sen ki imkânsızı mümkün edensin, olmazı olur, bulunmazı bulunur edensin. Sen varsan imkân var...”

Bir ses var insanin icinde... Hic susmayan, hep konusan... Simdi sus ve kendini dinle kiri. Dinle ki hili sesler geliyor icinden. Sussan da susamiyorsun. Durduramiyorsun icinden gelen bu sesi. Ismine "nefs" diyorlar. Diler misin bu kez biz konusalim o icimizdeki nefsle? Ask diyarina Hudiyi kapisindan girip nefs ile cenk edelim ister misin?Simdi nefsinle konusacagin bir hikiye anlatacagim sana kiri. Nefsinin konusacagi bir hikiye... Sen de ki "hayal," ben diyeyim ki "muhal, imkinsiz." Lakin sunu bil; ben inandim ki icimize bunlari dusuren dahi nefsimizdir. Bizi durduran ve kandiran da nefsimizdir. Ve hatta su anda icinde bir ses varsa ve "Okuma bu kitabi, birak" diyorsa sana, inan ki o da nefsinin sesidir.Hem her kitap bir kisi icin yazilir kiri. Belki de bu kitap yalnizca senin icin yazilmistir... (Tanitim Bulteninden)Ince Sayfa 254Baski 2014 Sayfa 214Baski 2014 Nesil Yayinlari
Bookspace topluluğundan 1 gönderi

Allah'ım” dedi “Sen ki imkânsızı mümkün edensin, olmazı olur, bulunmazı bulunur edensin. Sen varsan imkân var...”
“Çok zor" dedi "Çok zor. Her gün ve her dakika kendimle savaşıyor ohnak çok zor.”
“~Zira ölüm herkesin başındaydı, bugün ölenler dün gencecik yaşındaydı🥀~”
“bu yol yokluk kapısıdır varlıkla girilmez”
“Ey nefsim" demişti "Bilirim sen dahi bana imtihanla vazifelendin. Vazifen budur lakin bu bir cenktir ki ben de seni yenmekle vazifelendim. Bilmez misin beni de seni de Allah yarattı? İnsafa gel ki, artık yetti, bu fakir…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş