Delilik ve Tedaviler Kitabı

Galiba hayatım boyunca parçalardan bir bütün yaratmaya çalıştım.

Dünyada hiçbir şey ziyan olmuyordu. Boşluklar bile.

Herkese veba bulaştırıp kendisi ölmeyen bir kadın gibiyim."

Bazen de bomboş bir hafızayla uyanmayı diliyorum."

Aşk yeni tohumlar ekebileceği bir tarla ister.

İnsan iyileştiğini gözle göremiyor ama tüm benliğinle duyumsuyordu.

Bazen kendime bile öfkeleniyorum.

Karışık bir zihin, delilik anlamına gelmez.

İnsan erken yaşta çok şey yaşarsa, her değişikliği tehdit olarak görürmüş."

"Bazı yaralar asla tamir edilemez."

Bazı şeyler kendi geçmişlerinden fazlasını içlerinde barındırabilir." "Bazıları da kendi geçmişlerini bile silebilir," diye yanıt verdim hiç düşünmeden.

Biz kitaplarımızı küf lekeleriyle dolsalar bile sevmekten asla vazgeçmeyiz."

İnsan kötülüğün kimden geleceğini bilemiyor.

Kendini iyileştiremeyen bir doktordan ne hayır beklenirdi?

korku, gerçek bir tehlikeden daha tehlikeliydi.

"İnsanlardan uzak olmak istiyorum!"

Dünyaya, bir ağaca tüneyen bir münzevinin gözlerinden bakmak istiyorum ama amaçsızca oradan oraya sürükleniyorum... Hayatımı bir şeyleri sıraya dizmeye ve adlandırmaya adadım ve şimdi adsız olmak istiyorum.

Bizi hastalıklar birleştirir.

Mesafeler, unutmanın başlıca şartıdır.

İnsan uzun bir süre bekleyince, birdenbire sabırsız birine dönüşüyordu.

"Sonuna kadar gitmek niyetindesiniz ama sona geldiğinizi nereden anlayacaksınız?"

Ölüm tüm hastalıkların çaresidir.

Çocukken, her ağacın ya da taşın bir ruhu olduğuna inanırdım.

Ben mesleğimle evliydim. O benim koruyucum ve kocamdı. Ölüp giderek beni bir başıma bırakmayacak bir koca.