Deli Tarla

Suskun hayatların beklenmedik çatlaklarına yönelen Şermin Yaşar'ın Deli Tarla kitabı, gündelik çevrelerde saklı kalan acı, sevgi, utanç ve direnme biçimlerini öykülerle görünür kılar. Anlatıların kişileri çoğu kez dar evlerde, küçük yerleşimlerde ya da alışkanlıkların sıkıca çevrelediği ilişkilerde yaşar; söyleyemedikleri, söyledikleri kadar belirleyicidir. Yaşar büyük kırılmaları uzaktan açıklamak yerine bir bakışa, aile içinde tekrarlanan bir söze veya yıllarca beklemiş bir karara yaklaştırır. Böylece sıradan görünen hayatlar, geçmişten taşınan yüklerin ve beklenmedik dönüşlerin bulunduğu yoğun sahnelere açılır.

Bu öykü dili acıyı tek renge kapatmaz; mizah, merhamet ve sertlik aynı insanın davranışlarında yan yana durabilir. Kısa anlatı biçimi, karakterlerin bütün geçmişini sergilemek yerine belirleyici bir anı seçer ve o anın çevresindeki suskunluğu duyulur hâle getirir. Kitaptaki ilişkiler kesin hükümlere bağlanmadığı için okurda kalan etki, kişileri haklı ya da haksız diye ayırmaktan çok onları biçimlendiren koşulları görmeye dayanır. Öykülerin duygusal yankısı, yaralanmış insanların yeniden gülme ihtimalini küçümsemeden ama kolay bir iyileşme vaadine de çevirmeden korumasında belirginleşir.