osman@gecemektuplari· 8ay🇹🇷
-Yalnızlıktan korkuyorsan aşık ol: Çünkü aşık, maşuğunu yanında taşır hep… -Mevlana
5
Taşra hayatının gündelik sesleri içinden yükselen Deccal'in Hatırı'nda Sezgin Kaymaz, insanlarla hayvanların kaderlerini aynı mahalle dokusunda buluşturur. Roman, sıradan görünen karşılaşmaların ardında biriken kayıp, merhamet ve şiddeti farklı kişilerin bakışlarıyla açar. Kaymaz'ın karakterleri kesin biçimde iyi ya da kötü diye ayrılmaz; yaptıkları seçimler, geçmişlerinden taşıdıkları yükler ve birbirlerine duydukları beklenmedik bağlılıklarla anlam kazanır. Birinci kitap oluşu, karakterlerin dünyasını devam edecek bir anlatının başlangıcı olarak kurarken bu cildin kendi vicdan çatışmasını geri plana itmez.
Anlatının canlı konuşma dili, mizah ile hüznü birbirinden ayırmak yerine aynı sahnenin içinde tutar. Hayvanlara yönelen bakım ve zarar, insanların kendi aralarındaki güç ilişkilerini de açığa çıkarır; küçük bir çevredeki olaylar daha geniş bir vicdan sorusuna dönüşür. Gündelik konuşmaların sıcaklığı, şiddet ihtimalini hafifletmekten çok onun beklenmedik yerlerde belirebilmesini daha çarpıcı kılar. Dizinin devamına uzanan bağlara karşın bu ilk cilt, duygusal merkezini kırılgan olanı koruma isteği ile insanın zarar verme kapasitesi arasındaki gerilimde bulur. Bu karşıtlık romanın vicdan ve sorumluluk eksenini daha da belirginleştirir.
Bookspace topluluğundan 6 gönderi
-Yalnızlıktan korkuyorsan aşık ol: Çünkü aşık, maşuğunu yanında taşır hep… -Mevlana
Hiç de o kadar kötü gelmiyordu… Düşününce… Yıkıyordun ama, tahammülle, alışıp gitmeyle, sınırlama ve sınırlanmayla, fedakarlık iç çekişleriyle dolmuş bir düzeni yıkıyordun, muhabbeti, hoşluğu güzelliği değil. Muhabbetin olduğu yerde fedakarlık, tahammül, alışma mecburiyeti, katlanma olur muydu?
Herkes, göründüğünden başkasıdır. Büyük çoğunluk, çirkinliklerini saklamak için.. Tam tersini yapıp güzelliklerini saklamaya çalışan çok küçük bir azınlık da vardır…
Senin birinin hayatına girmen, onu iyileştirmen veya kötüleştirmen demek değildi: onun hayatına girmen demekti. O kadar yavrucuğum, o kadar! Hepsi o. Mutlu veya mutsuz olmaya o karar verirdi: hayatına girdğin insan. Kendi mutluluğuna da sen karar verirdin.
Yolculuk, her şeyle, duygularınla, kendinle bile olan irtibatlarını kesmeye zorlardı seni. Çünkü aşkta sana ait bir şey kalmıyordu; bir duygu bile.
Darmadağındı canım. Hem istiyordu ki heo böyle sürsün, nereye kadar gidecekse oraya kadar gitsin, hem de bal gibi biliyordu ki bu iş bir an önce bitmek zorundadır.
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
