Decameron

Veba salgınının kuşattığı Floransa'dan uzaklaşan yedi genç kadın ile üç genç erkek, kırsaldaki bir villaya sığınır. İki haftalık konaklamaları boyunca belirlenen on gecede sırayla hikâyeler anlatarak korku ve belirsizlik içindeki zamanı düzenlerler. Her gün grubun bir üyesi kral ya da kraliçe seçilir ve o günün anlatı temasını belirler. Aşkın mutlu ya da trajik sonuçları, talihin gücü, insan iradesi, zekice cevaplar, aldatmacalar ve erdem gibi başlıklar yüz farklı öyküyü birbirine bağlar. Dioneo'nun tema dışına çıkma özgürlüğü ise düzenin içinde oyunbaz bir istisna yaratır.

Giovanni Boccaccio, Decameron'da çerçeve anlatıyı bağımsız öyküleri taşıyan sağlam bir mimariye dönüştürür. Günlerin giriş ve kapanışları, gençlerin villa hayatını ve birbirleriyle ilişkilerini sürdürürken öyküler arasında yankılar, tersine çevirmeler ve karşıtlıklar oluşur. Din adamlarının açgözlülüğü, yeni zengin tüccar sınıfı ile soylular arasındaki gerilim ve yolculuğun tehlikeleri mizah ile eleştiri içinde işlenir. Decameron, erken İtalyan düzyazısının canlı diliyle aşkı, talihi ve insan zekâsını yüz anlatıda çeşitlendiren; salgın karşısında hikâye anlatmanın topluluk kurucu gücünü gösteren bir klasiktir.