Turk siirinin doruklarindan Behcet Necatigil siirlerinde evleri, en cok evleri yazdi. "Neden?" diye soranlara "Ev, yani aile, hayatimizdir. Bizi bir bicime, bir kaliba sokan ev ve ailedir," diyordu. "Merkezkac bir kuvvet bizi uzaklara atsa bile, ince lastige takili yoyo gibi, dar cevremizin yonetimine bagliyiz. Evler, esler, cocuklar, yakin akrabalar. Cok sey evlerde olur. Insani saran her hacim, her mekan, her barinak bir evdir. Evsizler ev pesindedir, evliler evi ayakta tutabilme cabasinda."Bu kitapta kizi Ayse Sarisayin, babasi Necatigil'i anlatiyor. Anlatilan once buyuk bir sairdir. Daracik bir odada calismaktan hoslanan, duzenli, titiz, mutevazi, sozcuk toplayan, yazili kagitlari biriktiren bir buyuk sair. Ama bir babadir da, cocuklarina Cimbil adinda bir farenin masallarini anlatan..."Sevgili Ayse,Cebimden bir fare cikinca cok korktum, / Bagirdim. / Geminin doktoru / Geldi, bakti. / "Korkma" / Dedi "bu, cansiz fare." / O zaman anladim / Bu fareyi sen / Koymussun cebimeSeni gidi s
Bu kitap hakkında henüz gönderi yok. Uygulamada ilk paylaşan sen ol!
