Çocuk ve Allah

Fazil Hüsnü Daglarca’nın Çocuk ve Allah kitabı, insanın evrendeki yerini çocuk bakışının açıklığı ve şaşkınlığıyla araştıran bütünlüklü bir şiir yapıtıdır. Doğanın büyüklüğü karşısında duyulan hayranlık, korku ve merak, şiirlerin temel duygusal alanını oluşturur. Dağlarca, çocuğu yalnızca küçük yaşta bir kişi olarak değil, dünyaya ilk kez bakabilen yaratıcı bir bilinç olarak ele alır. Bu bakış sayesinde gündelik nesneler, gökyüzü, canlılar ve kozmik düzen alışılmış anlamlarından sıyrılır. Allah düşüncesi de hazır cevaplarla sınırlandırılmaz; varoluşun büyüklüğünü, bilinmeyeni ve insanın anlam arayışını taşıyan geniş bir kavrama dönüşür. Kitabın dili yalın görünmesine rağmen çağrışımları yoğundur. Beklenmedik sözcük birleşimleri ve çocukça düş gücü, felsefi soruları soyut bir tartışma olmaktan çıkarıp duyusal bir deneyime yaklaştırır. Şiirler tek tek okunabildiği gibi dil ve yapı bakımından birbirini tamamlayan bir bütün kurar. Çocuk ve Allah, insanın doğayla, evrenle ve kutsal olanla ilişkisini şaşırma yeteneğini kaybetmemiş bir ses üzerinden düşünür. Türk şiirinde kalıcı yer edinmesinin nedeni, çocuk duyarlığını basitliğe indirgemeden evrensel varoluş sorularıyla buluşturması ve bunu özgün, sağlam bir şiir diliyle gerçekleştirmesidir.