BEYZANUR GÜZEL@bonibonlupaltom· 9ay🇹🇷
Sessizlik kimsenin bir başına kaldıracağı yük değil.
12
Şükrü Erbaş'ın Çırpınıp İçinde Döndüğüm Dünya kitabı, farklı tarihlerde yayımlanmış yazılarla üç şiiri ortak bir düşünce çizgisinde buluşturur. Toplumsal yalnızlık, hafıza, sevme ve anlama çabası, metinlerin değişen biçimlerine rağmen kitabın merkezinde kalır. Erbaş gündelik hayatın küçük ayrıntılarından yola çıkarak bireyin çevresindeki şiddet, duyarsızlık ve ahlaki aşınmayla ilişkisini sorgular. Yazılar kişisel bir ses taşırken bu ses yalnız içe kapanmaz; insanın başkasına karşı sorumluluğunu ve birlikte yaşamanın kırılgan koşullarını sürekli yeniden gündeme getirir. 2015 ile 2019 arasındaki kültürel ve siyasal iklim, kimi yazılarda doğrudan gözlemlerle kimi metinlerde kişisel hatırlamalarla belirir. Üç şiirin düzyazılar arasındaki varlığı, kitabın sesini tek bir türe kapatmaz. Yazarın edebiyat, insanlık durumu ve kamusal vicdan üzerine düşünceleri birbirinden kopuk notlar yerine ortak bir zihinsel rota oluşturur. Bu çeşitlilik, kitabın koleksiyon kimliğini korurken okuma ritmini de diri tutar.
Şiirden gelen yoğunluk, düzyazıda kısa gözlemlerle kavramsal sorular arasında geçiş kurar. Kitaptaki onur, çürüme, kayıp ve yabancılaşma tartışmaları kesin cevaplara bağlanmaz; okurun önüne bir vicdan ve dikkat problemi olarak bırakılır. Farklı dönemlerin yazıları, değişen olaylara rağmen aynı etik eksende birbirine yaklaşır. Koleksiyonun değeri tek bir savı kanıtlamaktan çok, insanın içinde döndüğü dünyaya alışmadan bakabilen tutarlı bir ses üretmesinde belirginleşir.
Bookspace topluluğundan 19 gönderi
Sessizlik kimsenin bir başına kaldıracağı yük değil.
İnsan bütün acılardan sadece bir sevgi sözüyle döner dünyaya...
İnsan bütün hayatını, sonunda yalnız kalmak için yaşıyor sanırım
sen konuşmazsan dünya susuyor biliyor musun?
Görünmeden yaşamak mümkün olsaydı keşke.
“Sen geliyorsun. Kalbim boğulacak. Hasret sensin. Bütün kapılar kavuşma. Bütün sokaklar müjde. Geleceksin. Yağmur yağacak. Ben ağlayacağım. Bunu yazıyorum. Bunu bin kez yazıyorum. Yoksa yalnızlık öldürecek. Yoksa kimseyi sevmeyeceğim.”
insanın, acısını sevmesi için dünyaya ait bir tutamağa ihtiyacı oluyor.
TAŞLARA VURAN ACI Hatice, dedim. Ben Leyla' yım, dedi Ürperdim. Yol kayboldu. Ay sustu. Rüzgâr bütün yapraklardan çekildi. Yalnızlık işte, dedim Yok, dedi, sevmek arzusu. Bir tek ölüler yalnızdır. Bir daha ürperdim. Gülümsedi. Su gülümsedi. Kedi kalbime yürüdü Însanlat, dedim, konuşmuyor, dinlemiyor Herkes bir top pitrak ötekinin ağzında Korku, dedi. Bilmek korkusu Anlamak korkusu. Yaşamak korkusu
Yalnızlığı biliyorum, dedim. Hayal ve hatırdan yapılmış zamanı biliyorum. İnsan yüreğinin bir başına gezdiği yerleri biliyorum.
İnsan bütün hayatını, sonunda yalnız kalmak için yaşıyor.
“Ne, biliyor musun gönül yorgunluğu? Kendinden soğuyorsun. Sözünden soğuyorsun. Geçmişinden soğuyorsun. İnandıklarından soğuyorsun. Baktığın yüzlerden soğuyorsun. İçine bile bakmıyorsun artık. Dünya, inandığın o yitik cennet değil… Kırk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan vazgeçiyorsun. İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme. Yaranı evde bırakıp çıkıyorsun sokağa…”
Ağlamayı bilmeseydik nasıl yaşardık bilmiyorum.
“Bir zamanlar insanlar hayatlarından memnun değillerse devrim yaparlardı. Şimdi alışverişe çıkıyorlar. Tamamen hafıza kaybı dönemi yaşıyoruz” Arthur Miller Aktaran: Şükrü Erbaş
“bana öyle geliyor ki biz bütün rengimizi sevgiden ve sevgisizlikten alıyoruz. kalp mi, gönül mü, bazen şaşırıp kalıyorum bu hazineye isim vermekte. biliyor musun, insan tanrısını içinde taşıyor ama hep uzaklara dua ediyor.”
“Acı da verse bir insanın hayatımıza dokunmasından. Odaların birdenbire sokaklarla dolmasından, çatımıza konan yıldızın sabah bahçemize inmesinden. Tanrının, azıcık da bizim yalnızlığımızda soluk almasından söz ediyorum.”
“İnsan bir kere onurunu yitirmesin, hiçbir yalan utandırmaz artık, hiçbir düşkünlük yüzünü kızartmaz, hiçbir rezillik küçük düşürmez,hiçbir doğru erdem kazandırmaz, hiçbir acı merhamet uyandırmaz. O artık sadece kötüdür,toplumsal bir urdur, bir yalnızlık iskeletidir.”
dünyanın en uzun gecesi
“Kirpiklerinden yürüyen bir nazlı hüzün, dudaklarımın ucunda çırpınan hevesi bir daha yüreğime gömdü.”
İçimizde büyüyen bazı duyguların çaresi yoktur sadece alışırız
“Bir insanın sessizliği bazen en uzun cümlesidir”
“SISLER İÇİNDESİN SISLER İÇİNDEYİM Yagmur yagmur yagmur. Tann gözyaşi oluyor. Tanrı toprak oluyor. Tann çocuk Tann sarmaşık gülleri Tann keder atlası. Pencerelerin buğusu Saçlanndan yağan bir kadın Bir slak kedi.…”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş
