
“Güz olurdu. Akşam olurdu. Dünyada bizden başka kimse kalmazdı.”

Babam gelirdi ve aksam olurdu.Bahcedeki akasya agaci, gu?n boyu biriktirdigi kuslari,birer hayal topu olarak uzatirdi yatagimiza.Siyah-beyaz bir fotograf gibi gelirdi babam.Kamyonlar hep geceleri, hep uzaklara giderdi.Ben o zamanlar bu?tu?n babalari susar sanirdim.Yalnizca gaz lambasiyla konusan bir dis gicirtisiydi babam.Kapilar titreyerek acilir, titreyerek kapanirdi.Tanriyi ve uzun konusanlari sevmezdi hic.Babamdan yapilmis bir korkuydu du?nya.…Ince Kapak: Sayfa Sayisi: 176Baski Yili: 2016e-Kitap: Sayfa Sayisi: 145Baski Yili: 2013Dili: TurkceYayinevi: Kirmizi Kedi
Bookspace topluluğundan 5 gönderi

“Güz olurdu. Akşam olurdu. Dünyada bizden başka kimse kalmazdı.”

Yağmur yağıyor Ömür hanım... Gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına... Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?

“Sesim bulut elim yağmur Güneş alnımda dillenir Gölgesi ölüm dolanır Ayrılıktır ömrüm benim”

“Bir durgun sudayız, konuşsak da Kuş uçmuyor içimizdeki ormanda...”

"Eskiden her konuda konuşurdum istekle Bir geniş gülümsemeyle dinliyorum şimdi”
Uygulamada oku
Alıntıla, işaretle, okuduklarını paylaş