Bozkırın Sırrı Türk Peygamber

Ahmet Turgut, Bozkırın Sırrı Türk Peygamber romanında okuru üç bin yıl önceki Orta Asya’ya, bozkır topluluklarının henüz “Türk” adıyla anılmadığı bir döneme götürür. Yarı göçer bir hayat süren ve törelerine sıkı biçimde bağlı bu insanların dünyasında ikiz çocukların doğumu, topluluğun geleceğini değiştirecek bir sırrın başlangıcı olur. Erkek çocuk, çadırı ayakta tutan ana direk olması dileğiyle Öktem adını alır. Onun yüz yirmi dört bin peygamberden biri olduğu düşüncesi, romanın tarih ile inanç arasındaki kurgu zeminini oluşturur. İkizi ise müjdelenen yoldaşın eşi ve sırrın anası olarak konumlanır; tarihçilerin Asena adıyla andığı figürle ilişkilendirilir. Bozkırın Sırrı Türk Peygamber, bir kavmin ilahi mesajla tanışmasını savaş, göç, aile ve töre bağları içinde anlatır. Öktem’in üstlendiği manevi sorumluluk, içinde yetiştiği düzenin beklentileriyle sınanır. İkizlerin kaderi, topluluğun köken anlatısını ve geleceğe ilişkin umudunu birbirine bağlar. Turgut, geniş bozkır coğrafyasını yaşam biçimi, dil ve inanç unsurlarıyla kurarken tarihsel boşlukları romanın hayal gücüyle doldurur. Eser, kimlik oluşumunu tek bir kahramanın serüveninden çıkarıp bir halkın kendini anlamlandırma arayışına dönüştürür.